आमलकी एकादशी हे फाल्गुन शुक्ल एकादशीला येणारे व्रत — आवळ्याच्या (आमला) झाडात विष्णूचा वास मानून त्याची पूजा केली जाते. होळीच्या सुमारे चार दिवस आधी येते. यंदा (२०२६): शुक्रवार, २७ फेब्रुवारी — पारणे शनिवार २८ फेब्रुवारीला. काशी/वाराणसीच्या शैव परंपरेत हाच दिवस "रंगभरी एकादशी" म्हणूनही ओळखला जातो.
आमलकी एकादशीला आवळ्याच्या झाडाची पूजा विष्णू-पूजेइतकीच पवित्र मानली जाते — झाडात प्रत्यक्ष विष्णूचा वास असतो अशी श्रद्धा आहे. काही परंपरांत या दिवशी लक्ष्मीचीही पूजा केली जाते. हे व्रत पाळल्याने मोठे पुण्य मिळते व पापक्षालन होते अशी मान्यता आहे.
रंगभरी एकादशी (काशी-विशिष्ट): काशी/वाराणसीच्या शैव परंपरेत हाच दिवस "रंगभरी एकादशी" म्हणून साजरा होतो — या मान्यतेनुसार शिव विवाहानंतर प्रथमच पार्वतीला काशीत घेऊन येतात व भाविक बाबा विश्वनाथांना गुलाल-अबीर उधळून रंगोत्सव साजरा करतात, विशेष शृंगारही केला जातो. ही परंपरा प्रामुख्याने उत्तर भारतीय/शैव-विशिष्ट आहे — महाराष्ट्रातील सार्वत्रिक प्रथा म्हणून मांडलेली नाही.
आमला नवमीशी गल्लत टाळावी: आमलकी एकादशी ही "आमला नवमी" किंवा "अक्षय नवमी" (कार्तिक शुक्ल नवमी) पेक्षा पूर्णपणे वेगळी तिथी व वेगळे व्रत आहे — दोन्हींत आवळ्याच्या झाडाचा संबंध असल्याने काही स्रोतांत गल्लत होते, पण त्या दोन स्वतंत्र व्रत-तिथी आहेत.
खालील कथा विविध स्रोतांतून संकलित केली आहे; तपशिलांत छोटे भेद आढळतात, ते पुढे नोंदवले आहेत.
कथा ब्रह्मांड पुराणात ऋषी वशिष्ठांच्या निवेदनातून सांगितलेली आहे. वैदिशा नगरीचा राजा चैत्ररथ अत्यंत धर्मनिष्ठ व त्याचे राज्य समृद्ध होते; या दिवशी तो आपल्या प्रजेसह विष्णू व आवळ्याच्या झाडाची पूजा करून रात्रभर जागरण करत असे. एका वर्षी, एक पापी पारधी भुकेने व तहानेने व्याकुळ होऊन मंदिराच्या एका कोपऱ्यात आश्रयाला येतो; त्याला माहीतही नसते की तो कोणत्या दिवशी तेथे थांबला आहे, पण रात्रभर जागा राहिल्याने व नकळत एकादशी-कथा ऐकल्याने त्याचे उपवास व जागरण दोन्ही अनवधानाने पूर्ण होते. या अनवधानाने घडलेल्या पुण्यामुळे पुढील जन्मी तो राजा विदुरथचा पुत्र, राजा वसुरथ म्हणून जन्माला येतो.
एका पर्यायी आवृत्तीत हाच नायक "राजा चित्रसेन" या नावाने ओळखला जातो, आणि कथेत एका राक्षस-आक्रमणाचा उप-प्रसंगही जोडलेला आढळतो.
आवळ्याच्या झाडात नेमकी कोणती देवता कोठे वास करते याबाबतही स्रोतांत भेद आहे — काही स्रोतांनुसार मुळाशी ब्रह्मदेव, खोडात विष्णू, फांद्यांत शिव व फळांत लक्ष्मी असा वास मानला जातो; तर काही स्रोत केवळ "मुळाशी विष्णू" इतकेच सोपे वर्णन देतात.
या व्रताच्या पुण्याबाबत हजार गायींचे दान, हजारो अश्वमेध यज्ञ किंवा शंभर राजसूय यज्ञ इतके पुण्य मिळते असे मोठे दावेही पुराणकथांत आढळतात — हे पौराणिक स्तुती-वर्णन (माहात्म्य) म्हणून समजावे, अचूक मोजता येणारी वस्तुस्थिती म्हणून नव्हे.
विष्णुभक्त — विशेषतः जे नियमित एकादशी व्रत पाळतात ते आमलकी एकादशीचेही व्रत करतात. आवळ्याचे झाड घरी किंवा परिसरात असल्यास त्याची पूजा करणारे भाविकही अनेक आहेत.
खालील क्रम विविध स्रोतांतून संकलित केलेला सर्वसाधारण क्रम आहे — ठाम/एकमेव-योग्य विधी म्हणून नाही; घरच्या व स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकतो.
विष्णूची प्रतिमा/मूर्ती, आवळ्याचे फळ किंवा फांदी (उपलब्ध असल्यास), हळद-कुंकू, फुले, धूप-दीप-निरांजन, नैवेद्य (फलाहारी).
एकादशीला धान्य, डाळी, तांदूळ व कडधान्ये वर्ज्य असतात; अनेकजण कांदा-लसूणही टाळतात. आमलकी एकादशी ही निर्जला एकादशी नाही — त्यामुळे पाणी घेण्यास मुभा आहे; फलाहार (फळे, दूध, सुका मेवा) हा सर्वसाधारण पर्याय आहे, तर काही भाविक ऐच्छिकपणे अधिक कठोर निर्जळी उपवासही करतात. आदल्या दिवशी (दशमीला) सात्विक एकभुक्त आहार घेतात. पारणे द्वादशीला, हरिवासर संपल्यानंतर योग्य वेळी करावे — नेमकी घड्याळी वेळ स्थान/वर्षानुसार बदलते.
सर्वसामान्य विष्णू-जप म्हणून "ॐ नमो भगवते वासुदेवाय" (आठ-अक्षरी विष्णू-मंत्र) पारंपरिकपणे म्हटला जातो — अर्थ: "भगवान वासुदेवाला (विष्णूला) नमस्कार"; व्रत-संकल्प व पूजेच्या वेळी हा जप केला जातो. विष्णू-आरती किंवा एकादशी-स्तोत्राचे नेमके स्वरूप परंपरेनुसार बदलते; प्रमाण-मराठी आरती/स्तोत्र-मजकूर येथे दिलेला नाही.
आमलकी एकादशी ही मूलतः पॅन-इंडिया वैष्णव एकादशी आहे — या व्रताला महाराष्ट्रात खास वेगळी प्रादेशिक प्रथा असल्याचे स्पष्ट आढळत नाही; त्यामुळे येथे कोणताही खोटा "महाराष्ट्र-विशिष्ट" दावा मांडलेला नाही. काशी/वाराणसीतील "रंगभरी एकादशी" ओळख वर नमूद केल्याप्रमाणे उत्तर भारतीय-शैव विशिष्ट आहे.