धूलिवंदन हा होळीचा (होलिका दहन) दुसरा दिवस. 'धूली' म्हणजे धूळ/माती आणि 'वंदन' म्हणजे नमस्कार — मातीला/पृथ्वीला (व होळीच्या पवित्र राखेला) वंदन करून नम्रता व सर्वांना समान मानण्याचा संदेश देणारा हा दिवस. यंदा (२०२६) हा दिवस मंगळवार, ३ मार्च रोजी येतो.
महाराष्ट्रात हा दिवस धूलिवंदन/धुळवड म्हणून ओळखला जातो — आदल्या रात्रीच्या होळीची राख/माती एकमेकांना लावून, नंतर स्नान. रंगांचा मुख्य दिवस पुढे रंगपंचमीला येतो. उत्तर भारतात तोच दुसरा दिवस धुळेटी/धुलंडी (Rangwali Holi) म्हणून ओळखला जातो — तिथे तो रंग खेळण्याचा मुख्य दिवस असतो.
धूलिवंदन हा होळी-उत्सवमालेतील (होलिका दहन → धूलिवंदन → रंगपंचमी) दुसरा टप्पा — आदल्या रात्री होळीत वाईट/नकारात्मकता जाळल्यानंतर दुसऱ्या दिवशी आपापसातील वैर विसरून बंधुभावाने एकत्र येण्याचा दिवस. नावातच त्याचा भाव आहे — पायांखालच्या मातीलाही आदराने वंदन करून नम्रता व सर्व समान ही शिकवण; काही मांडणीत होळीच्या पवित्र राखेला वंदन करून अंगाला लावणे हाच भाव मानला जातो.
एका सांस्कृतिक मांडणीनुसार होळी-मालेतले तीन दिवस तीन महाभूतांशी जोडले जातात — होलिका दहन = अग्नि, धूलिवंदन = माती/पृथ्वी, रंगपंचमी = जल. ही एक अर्थलाक्षणिक/भावार्थाची मांडणी आहे असे मानले जाते — शास्त्रीय ठाम वर्गीकरण म्हणून नाही.
धूलिवंदन या नावाला दोन छटा आहेत — दोन्ही एकच सण, फक्त भर वेगळा.
छटा (अ) — मातीला/पृथ्वीला वंदन: 'धूली' म्हणजे धूळ/माती, 'वंदन' म्हणजे नमस्कार — पायांखालच्या मातीलाही/पृथ्वीलाही आदराने वंदन. भाव: नम्रता, अहंकाराचा त्याग, सर्वांना समान मानणे; शेतीप्रधान संस्कृतीत भू-मातेविषयीचा कृतज्ञभाव.
छटा (ब) — होळीच्या पवित्र राखेला वंदन: आदल्या रात्रीच्या होळीची राख 'वंदनीय/पवित्र' मानून ती अंगाला लावणे व मग स्नान — याला 'धुळवड' म्हणतात.
'धुळवड' व 'धूलिवंदन' हे एकच दिवस/सण आहेत; बोलीभाषेत 'धुळवड' राख-प्रथेवर भर देते तर 'धूलिवंदन' वंदन-भावावर — दोन्ही समानार्थी शब्द आहेत.
धूलिवंदनाला स्वतंत्र पौराणिक कथा नाही. होळीचीच प्रल्हाद-होलिका कथा (वाईटावर चांगल्याचा विजय) पार्श्वभूमी म्हणून लक्षात घेतली जाते — तिचे संपूर्ण तपशील होलिका दहन पानावर आहेत.
काही मांडणींनुसार याच सुमारास शिवाच्या तिसऱ्या डोळ्याने कामदेव भस्म झाला (कामदहन) असे एका लोकमान्यतेनुसार सांगितले जाते — म्हणून राख/भस्माशी हा दिवस जोडला जातो असेही काही स्रोत नमूद करतात. हा संबंध तुलनेने कमकुवत व एकाच प्रकारच्या स्रोतांपुरता मर्यादित आहे — याला ठाम/सार्वत्रिक मानू नये.
कुटुंब, शेजारी व गाव/सोसायटी सामूहिकपणे हा दिवस साजरा करतात — होळीच्या दुसऱ्या दिवशीचा हा हलकाफुलका, बंधुभावाचा दिवस मानला जातो. महाराष्ट्री गाभा म्हणजे आदल्या रात्रीच्या होळीची राख/माती एकमेकांच्या अंगाला लावणे ('धुळवड'), नंतर स्नान; सोबत गोडधोड (पुरणपोळी, गुजिया) व सहभोजन.
काटेकोर पारंपरिक राख-प्रथा आता मुख्यतः ग्रामीण भागांत दिसते; शहरी महाराष्ट्रात याही दिवशी रंग/कोरडे रंग वाढते खेळले जातात (उत्तर-भारतीय अनुकरण). त्यामुळे रंग-सुरक्षा-सूचना येथेही थोडक्यात लागू होतात — सविस्तर माहिती रंगपंचमी पानावर.
राख/माती अंगाला लावण्याचा नेमका विधी-क्रम घरगुती/प्रादेशिक परंपरेनुसार बदलतो.
महाराष्ट्र: होळीचा दुसरा दिवस म्हणजे धूलिवंदन/धुळवड — राख/माती-दिवस; रंगांचा मुख्य दिवस पुढे रंगपंचमीला (फाल्गुन कृष्ण पंचमी, ८ मार्च) येतो.
उत्तर भारत: तोच 'होळीनंतरचा दुसरा दिवस' धुळेटी/धुलंडी (Rangwali Holi) म्हणून ओळखला जातो — तिथे तो रंग खेळण्याचा मुख्य दिवस असतो. म्हणजे उत्तरेत रंग दुसऱ्याच दिवशी, महाराष्ट्रात रंग रंगपंचमीला — पण 'धूळ'-मूळ नाव दोन्हीकडे समान आहे.
काही ग्रामीण भागांत शेतकरी होळीची राख व माती चांगल्या पिकासाठी पूजतात, आणि स्त्रिया होळी पेटलेल्या जागी पाणी तापवून उन्हाच्या गरम पाण्याने मुलांना आंघोळ घालतात अशी प्रथा सांगितली जाते — ही प्रथा एकाच प्रकारच्या स्रोतांत आढळल्याने, याला 'काही ग्रामीण भागांत अशी प्रथा सांगितली जाते' इतकेच मानावे; सार्वत्रिक प्रथा म्हणून नाही.