जया एकादशी ही माघ महिन्याच्या शुक्ल पक्षातील एकादशी — भगवान विष्णू/श्रीकृष्ण भक्तीचा व उपवासाचा दिवस. या व्रताने पिशाच्च/भूत-प्रेत सारख्या नीच योनींपासून व जन्म-मृत्यूच्या फेऱ्यातून मुक्ती मिळते अशी श्रद्धा — हेच इतर एकादशींपेक्षा जया एकादशीचे वेगळेपण. पद्म पुराणात हिचा उल्लेख आढळतो.
माघ शुक्ल एकादशीचे व्रत केल्याने मनुष्याला भूत-प्रेत-पिशाच सारख्या नीच योनींत जावे लागत नाही व जन्म-मृत्यूच्या फेऱ्यातून मुक्ती मिळते अशी श्रद्धा आहे — हा महिमा थेट व्रतकथेतून येतो. काही ग्रंथ-परंपरेनुसार 'जया' ब्रह्महत्या-सारखे पापही दूर करते; व्रत करणाऱ्याला सर्व दान व सर्व यज्ञांचे फल मिळते व माहात्म्य-वाचन/श्रवण अग्निष्टोम-यज्ञाच्या फलासमान मानले जाते. ही सर्व एकादशींप्रमाणे विष्णू/श्रीकृष्णाला समर्पित असून, माघ हा स्नान-दान-तपाचा पवित्र महिना म्हणूनही जोडला जातो.
लगतची आधीची एकादशी षट्तिला (माघ/पौष कृष्ण, सुमारे १५ दिवस आधी); लगतची पुढची विजया एकादशी (माघ/फाल्गुन कृष्ण) — दोन्हींशी गल्लत न करता cross-link दिली आहे.
खालील कथा विविध स्रोतांतून संकलित केली आहे; तपशिलांत भेद आढळतात, ते नोंदवले आहेत.
स्वर्गलोकी, इंद्राच्या नंदनवनातील नृत्य-सभेत गंधर्व गात होते व अप्सरा नाचत होत्या. त्यात एक गंधर्व-तरुण माल्यवान व एक गंधर्व-कन्या पुष्पवंती (पुष्पावती) परस्पर मोहित झाले. मोहामुळे त्यांचे गायन-नृत्य बिघडले — इंद्राने हा अपमान मानून कुपित होऊन शाप दिला: "पति-पत्नी रूपात राहून पिशाच व्हा." शापाने दोघे हिमालय पर्वती पिशाच-योनीत राहू लागले — भूक-थंडीने पीडित, पीपळाजवळ भटकत.
दैवयोगाने माघ शुक्ल 'जया' एकादशी आली. दुःखाने ग्रस्त असल्याने त्यांनी नकळत उपवास केला व रात्री झोप न आल्याने जागरणही घडले. व्रताच्या प्रभावाने व विष्णूच्या कृपेने त्यांचे पिशाचत्व नष्ट झाले; दोघे पूर्वीच्या दिव्य रूपात येऊन विमानाने स्वर्गी गेले. बोध: एकादशी-व्रताचे सामर्थ्य इतके की नकळत केले तरी ते नीच-योनी/शापातून मुक्ती व मोक्ष देते.
पात्र-नावे व वंशावळीत भेद आढळतो — काही स्रोत तपशीलवार वंश देतात (गायक पुष्पदंत/चित्रसेन; चित्रसेन-मालिनीची कन्या पुष्पवंती; पुष्पदंताचा पुत्र माल्यवान), तर आधुनिक स्रोत केवळ "गंधर्व माल्यवान/मालयवान + अप्सरा पुष्पावती/पुष्पवती" म्हणतात. उपवासाच्या कडकपणातही भेद आहे — एका प्राचीन आवृत्तीत त्यांनी पूर्ण निराहार/निर्जल उपवास केला असे सांगितले आहे, तर बहुतांश आधुनिक आवृत्त्यांत "फक्त फळ खाऊन" असे सांगितले जाते.
विष्णू/श्रीकृष्ण-भक्त, वारकरी व एकादशी पाळणारी कुटुंबे हे व्रत करतात. भक्त दिवसभर उपवास करतात, विष्णू-पूजा, नामस्मरण व रात्री जागरण करतात; दुसऱ्या दिवशी द्वादशीला पारणे. कथेचा बोध असा की कितीही पापी/दुर्व्यसनी व्यक्तीलाही हे व्रत तारू शकते — त्यामुळे जाणीवपूर्वक, श्रद्धेने जया-व्रत करावे असे सांगितले जाते. उपवास न झेपणाऱ्यांसाठी नाम-स्मरण/फलाहार हा सौम्य पर्याय आहे.
खालील क्रम विविध स्रोतांतून संकलित केलेला सर्वसाधारण क्रम आहे — ठाम/एकमेव-योग्य विधी म्हणून नाही; घरच्या व स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकतो.
विष्णू/श्रीकृष्ण मूर्ती वा प्रतिमा, गंध-हळद-कुंकू-अक्षता, तुळशीपत्र, फुले-हार, धूप-दीप-निरांजन, नैवेद्य (फलाहार/सात्त्विक), पंचामृत, जया एकादशी व्रतकथा-पोथी.
एकादशीला तांदूळ/धान्य वर्ज्य ही व्यापक मान्यता आहे. उपवास परंपरेनुसार निर्जळी, फक्त फलाहार (फळे, दूध, साबुदाणा, राजगिरा, शिंगाडा-पीठ, बटाटा), किंवा एकभुक्त असू शकतो. कथेतील पिशाच-जोडप्याने संपूर्ण निराहार केला असे एक प्राचीन आवृत्ती सांगते, तर आधुनिक आवृत्त्या "फक्त फळ खाऊन" सांगतात — त्यामुळे निर्जळी वा फलाहार, दोन्ही परंपरा-मान्य समजावे. आदल्या (दशमी) रात्री सात्त्विक एकभुक्त, ब्रह्मचर्य; द्वादशीला पारणे.
विष्णू-उपासनेत पारंपरिकपणे "ॐ नमो भगवते वासुदेवाय" जप, विष्णुसहस्रनाम, व श्रीकृष्ण/विठ्ठल-आरती म्हटली जाते. गीताप्रेस-माहात्म्यात जया-विशिष्ट स्वतंत्र मंत्र/आरती दिलेली नाही (तो कथा-माहात्म्य-केंद्रित आहे). नेमकी आरती/स्तोत्र परंपरेनुसार बदलते.
महाराष्ट्रात जया एकादशी मुख्यतः विष्णू/विठ्ठल-भक्ती, एकादशी-उपवास व रात्री जागरण म्हणून पाळली जाते; वारकरी व विष्णुभक्त कुटुंबांत उपवास, तुळस-पूजन, नाम-स्मरण होते. महाराष्ट्रात (अमांत) व उत्तर भारतात (पूर्णिमांत) — दोन्हीकडे "माघ शुक्ल एकादशी" हेच नाव आहे, कारण ही शुक्ल-पक्ष एकादशी आहे (कृष्ण-पक्षातल्यासारखा नाव-भेद इथे लागू होत नाही).
काही परंपरांत/स्रोतांत जया एकादशीला "भैमी/भौमी एकादशी" व दक्षिण भारतात (कर्नाटक) "भीष्म एकादशी" असेही म्हणतात (भीष्म-पितामह-संदर्भ). नेमके भीष्म-एकादशी↔जया समीकरण परंपरेनुसार बदलते — एकच "प्रमाण" म्हणून ठासलेले नाही.