षट्तिला एकादशी ही पौष (माघ) महिन्यातील कृष्ण पक्षातील एकादशी — विष्णूचे व्रत, ज्यात तीळाचा सहा प्रकारे उपयोग केला जातो. 'षट्' म्हणजे सहा आणि 'तिल' म्हणजे तीळ — म्हणून हिला षट्तिला एकादशी म्हणतात.
षट्तिला एकादशीचे वैशिष्ट्य म्हणजे तीळाचा सहा वेगवेगळ्या पद्धतींनी केलेला वापर — स्नानापासून दानापर्यंत. महाराष्ट्रात अमांत पद्धतीने ही पौष कृष्ण एकादशी, तर उत्तर भारतीय (पूर्णिमांत) पंचांगांत हीच तिथी माघ कृष्ण एकादशी ('माघी एकादशी') म्हणून ओळखली जाते — दोन्ही एकच दिवस.
षट्तिला एकादशीचे व्रत व तीळ-दान केल्याने पापांचा नाश होतो आणि दारिद्र्य-दुःख दूर होते, अशी मान्यता आहे. व्रताबरोबरच दानाचे महत्त्व या एकादशीत विशेषत्वाने अधोरेखित होते — नुसते उपवास-नियम पाळून भागत नाही, दानधर्मानेच व्रत पूर्णत्वास जाते असा या दिवसाचा गाभा आहे.
षट्तिला एकादशीबद्दल दोन वेगळ्या परंपरा प्रचलित आहेत.
एका लोकप्रिय व्रतकथेनुसार, एक धार्मिक ब्राह्मणी नित्यनेमाने कडक उपवास व धर्मकृत्ये करी, पण देव-ब्राह्मणांना कधी अन्नदान वा धनदान करत नसे. एकदा प्रत्यक्ष देव भिक्षुकाच्या वेषात तिच्या दारी भिक्षा मागायला आला; तिने त्याच्या झोळीत केवळ मातीचा गोळा टाकला. काळाच्या ओघात मृत्युपश्चात तिला स्वर्गात एक राजवाडा मिळाला, पण तो अन्नधान्याविना पूर्ण रिकामाच होता. तेव्हा देवकन्यांनी तिला षट्तिला एकादशीचे व्रत आणि तीळ-दानाचे महत्त्व समजावले. तिने श्रद्धेने ते आचरणात आणताच तिचे घर सर्व सामग्रीने भरून गेले. या कथेचा बोध असा — निव्वळ उपवासाने भागत नाही, दानाशिवाय व्रत अपूर्णच राहते.
गीताप्रेस-प्रकाशित मूळ पुराण-पाठात मात्र ही विधवा-कथा येत नाही. तिथे मुनिश्रेष्ठ पुलस्त्य दाल्भ्य मुनींना सांगतात की माघ (अमांत पौष) कृष्ण एकादशीचे व्रत आणि तीळाचा सहा प्रकारे केलेला उपयोग मृत्युलोकातील जिवांना पापमुक्त करतो. पूजाविधी व सहा-तीळ-शिकवण यांसाठी हा थेट-पडताळलेला मूळ पुराण-पाठ प्रमाण मानला आहे; लोकप्रिय व्रतकथा ही त्याहून वेगळी, रूढ परंपरेतील कथा म्हणून वर नोंदवली आहे.
एकादशीच्या दिवशी सकाळी स्नान करून विष्णू/श्रीकृष्णाचे पूजन करावे. दिवसभर उपवास पाळून रात्री जागरण करावे आणि दुसऱ्या दिवशी (द्वादशीला) पारणे करावे. पूजेत तीळाला विशेष स्थान असते — स्नानाच्या पाण्यात तीळ मिसळणे, तीळाचे उटणे लावणे, होमात तीळाची आहुती देणे यांसारखे विधी परंपरेने केले जातात.
'षट्तिला' या नावाचा गाभाच तीळाच्या सहा प्रकारच्या उपयोगात आहे — मूळ श्लोकानुसार: तीळमिश्रित पाण्याने स्नान (तिलस्नान), तीळाचे उटणे (तिलोद्वर्तन), तीळाची होमाहुती (तिलहोम), तीळमिश्रित जल (तिलोदक), तीळाचे दान (तिलदान) आणि तीळाचे सेवन (तिलभोजन) — या सहा तीळ-उपयोगांमुळेच या एकादशीला 'षट्तिला' (सहा-तीळ) असे नाव पडले आहे.
काही परंपरांत चौथ्या क्रमांकाच्या जागी तीळमिश्रित जलाऐवजी तीळ-तर्पण सांगितले जाते, तर सहावा उपयोग म्हणून काही ठिकाणी 'तीळाचे विविध पदार्थ बनवणे' असेही नमूद आहे. गाभा सहाच तीळ-उपयोगांचा आहे, पण नेमकी यादी परंपरेनुसार थोडी बदलते.
उपवासाचे नेमके स्वरूप (निर्जल, फलाहार वा एकभुक्त) कुटुंबपरंपरेनुसार बदलते. एकादशीला तांदूळ व अन्य धान्य वर्ज्य मानण्याची व्यापक प्रथा आहे. रात्री जागरण करून दुसऱ्या दिवशी, द्वादशी तिथीला, पारणे करावे. पूजेनंतर ब्राह्मणाला किंवा गरजूंना तीळाचे दान करणे या एकादशीचे विशेष अंग मानले जाते. मधुमेह, गर्भारपण, वृद्धत्व किंवा आजारपण असल्यास निर्जल वा दीर्घ उपवास सर्वांनाच झेपेल असे नाही — अशा वेळी तज्ज्ञ/डॉक्टरांच्या सल्ल्यानेच फलाहार किंवा सौम्य उपवास करावा.
विष्णू/श्रीकृष्णाच्या नामस्मरणासह पूजा केली जाते. पारंपरिक अर्घ्य-मंत्राची ओळख-ओळ 'कृष्ण कृष्ण कृपालुस्त्वम् अगतीनां गतिर्भव…' अशी आहे — भावार्थ, 'हे दयाळू श्रीकृष्णा, आम्हा आश्रयहीनांचे आश्रयदाते व्हा; संसार-समुद्रात बुडणाऱ्यांवर प्रसन्न व्हा'; सोबत विष्णू-आरतीही परंपरेनुसार म्हटली जाते.