बैल पोळा हा श्रावण अमावस्येला (पिठोरी अमावस्या) साजरा होणारा शेतकऱ्यांचा सण — वर्षभर शेतात राबणाऱ्या बैलांप्रती कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा दिवस. यंदा (२०२६) हा दिवस गुरुवार, १० सप्टेंबर रोजी येतो.
शेती हा ग्रामीण जीवनाचा कणा; नांगरणी-पेरणी-मालवाहतुकीत बैल वर्षभर कष्ट करतो. पोळा हा त्या कष्टाबद्दल कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा व बैलाला दिवसभर कामातून विश्रांती देण्याचा दिवस. महाराष्ट्रात अमांत पद्धतीने ही श्रावण अमावस्या, तर उत्तर भारतीय पूर्णिमांत परंपरेत हीच तिथी भाद्रपद अमावस्या म्हणतात — तोच दिवस.
पावसाळ्याच्या अखेरीस, नव्या पेरणी-हंगामापूर्वी येणारा हा सण महाराष्ट्राच्या कृषी-संस्कृतीचा महत्त्वाचा भाग आहे — मानव व प्राणी यांच्यातील नात्याचा उत्सव. रीती प्रदेशा-प्रदेशानुसार बदलतात; कोणतीही विधी-कृती सार्वत्रिक मानू नये, ती घरच्या/स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकते.
कंसाने श्रीकृष्णाचा वध करण्यासाठी पोळासुर नावाचा असुर पाठवला, अशी एक व्यापक-प्रचलित लोककथा सांगितली जाते. पोळासुराने बैलाचे रूप घेऊन गुरांच्या कळपात मिसळण्याचा प्रयत्न केला, पण बालकृष्णाने कळपातही त्याला ओळखले आणि त्याचा वध केला. तेव्हापासून त्या दिवसाला 'पोळा' असे नाव पडले असे मानले जाते, आणि याच निमित्ताने बैल-पूजनाची परंपरा जोडली गेली असे सांगितले जाते.
ही कथा दोन स्वतंत्र स्रोतांत आढळते, पण दोन्ही सर्वसाधारण माहिती-संकेतस्थळे आहेत — या कथेला थेट शास्त्रीय पुराण-आधार सापडलेला नाही. काही मांडणींत कृष्ण-कथेपेक्षा शेती-कृतज्ञताच सणाचे मूळ मानले जाते. त्यामुळे ही कथा व्यापक-प्रचलित लोककथा म्हणून सांगणे योग्य; सणाचा खरा गाभा शेतकऱ्यांची बैलांप्रती कृतज्ञता हाच आहे, कथा त्याला पूरक आहे.
शेतकरी व बैल असणारी ग्रामीण कुटुंबे प्रत्यक्ष बैल-पूजन करतात. बैल नसणाऱ्या घरांत व शहरी कुटुंबांत मातीच्या वा लाकडी बैलजोडीची पूजा करून, पुरणपोळी करून सण पाळला जातो. महाराष्ट्रात विशेषतः विदर्भ, पश्चिम महाराष्ट्र व मराठवाड्यात, तसेच छत्तीसगड व मध्य प्रदेशातही हा सण साजरा होतो.
पूजेचा क्रम व आमंत्रण-प्रथा घरगुती/प्रादेशिक परंपरेनुसार बदलते; स्वतंत्र उद्यापन नाही (हा एकदिवसीय सण आहे).
हळद, कुंकू, गेरू, रंग/बेगड, तेल, फुले व हार, झूल, बाशिंग, कवड्या-माळ, घुंगरू, नवी वेसण/दावे, तोरण (आंब्याची पाने/सूत), समई/निरांजन. नैवेद्यात मुख्यतः पुरणपोळी असते — बैलांनाही ती खायला दिली जाते; सोबत प्रादेशिक पातळीवर खिरापत, बाजरी भाकरी, पिठलं-भाकरी, शेंगदाणा लाडू आढळतात.
मुख्य पोळा श्रावण अमावस्येला महाराष्ट्रभर साजरा होतो — विदर्भासहित तिथेही मुख्य पोळा श्रावण-अमावस्येलाच असतो. याखेरीज काही भागांत पोळा भाद्रपद अमावस्येला ('भादवी पोळा') येतो — पण नेमके कोणते प्रदेश हे स्रोतांत निश्चित नाही; या दोन प्रादेशिक तिथी वेगळ्या आहेत, एकत्र मिसळू नयेत.
विदर्भात मुख्य ('मोठा') पोळ्याच्या दुसऱ्या दिवशी तान्हा पोळा साजरा होतो — लहान मुले लाकडी/मातीचे बैल सजवून घरोघरी नेतात, आणि वडीलधारी त्यांना 'बोजारा' (भेट/पैसे) देतात. नागपूरचे राजे रघुजी भोसले (द्वितीय) यांनी इ.स. १८०६ मध्ये मुलांना पशुधन-शेतीचे महत्त्व कळावे म्हणून ही प्रथा सुरू केली, असे दोन स्वतंत्र स्रोत सांगतात — त्यामुळेच ती प्रामुख्याने विदर्भ-केंद्री राहिली.
छत्तीसगड व मध्य प्रदेशातही पोळा साजरा होतो, तिथे स्थानिक नावे व रीती आहेत.