वीर बाजीप्रभू देशपांडे हे छत्रपती शिवाजी महाराजांचे एक विश्वासू सेनापती होते — पावनखिंडीच्या लढाईत (१३ जुलै १६६०) शिवाजी महाराजांना विशाळगडावर सुरक्षित पोहोचू देण्यासाठी शत्रुसैन्याला खिंडीत रोखून धरत त्यांनी प्राणार्पण केले. या पुण्यतिथीची तारीख साइटवर तिथी-आधारित (आषाढ कृष्ण प्रतिपदा) नोंदलेली आहे — यंदा (२०२६) ती ३० जुलैला येते.
पन्हाळगडाच्या वेढ्यातून शिवाजी महाराज मोजक्या सैन्यानिशी रात्री निसटले; पाठलाग करणाऱ्या बिजापुरी सैन्याला बाजीप्रभू व त्यांचे बंधू फुलाजी यांनी बांदल सेनेसह घोडखिंडीत रोखून धरले. शिवाजी महाराज विशाळगडावर सुरक्षित पोहोचल्याचा तोफांचा इशारा ऐकल्यानंतरच बाजीप्रभूंनी अखेरचा श्वास घेतला — या बलिदानामुळे घोडखिंडीचे नाव पावनखिंड ("पवित्र झालेली खिंड") असे पडले.
बाजीप्रभू देशपांडे हे स्वराज्यनिष्ठा व आत्मत्यागाचे प्रतीक मानले जातात — शिवाजी महाराजांचा जीव व स्वराज्याचे भवितव्य वाचवण्यासाठी स्वतःच्या प्राणांची पर्वा न करता शेवटच्या श्वासापर्यंत खिंड लढवणारा सेनापती म्हणून महाराष्ट्राच्या सामूहिक स्मृतीत त्यांचे स्थान मोठे आहे. मराठा इतिहासातील निष्ठा, कर्तव्यपालन व बलिदानाचे एक ठळक उदाहरण म्हणून शालेय अभ्यासक्रम व लोकसाहित्यात (पोवाडे) त्यांचे नाव वारंवार येते. शिवाजी महाराजांचे पुत्र छत्रपती संभाजी महाराज यांच्याही मराठा इतिहासात असेच निष्ठा-बलिदानाचे स्थान आहे.
इ.स. १६६० मध्ये सिद्दी जौहरने पन्हाळगडाला वेढा घातला होता. शिवाजी महाराजांनी सिद्दी जौहरशी वरकरणी सलोख्याची बोलणी करत, मोजक्या विश्वासू सैनिकांसह रात्रीच्या अंधारात पन्हाळगड सोडला — ही तारीख शासकीय मराठी विश्वकोशाने १३ जुलै १६६० अशी नोंदवली आहे.
पाठलाग करणाऱ्या बिजापुरी सैन्याला रोखण्यासाठी बाजीप्रभू देशपांडे, त्यांचे बंधू फुलाजी प्रभू आणि बांदल सेनेच्या मावळ्यांनी घोडखिंड (गजापूरची खिंड) अडवून धरली. या चकमकीत बाजीप्रभू गंभीर जखमी झाले, पण शिवाजी महाराज विशाळगडावर सुरक्षित पोहोचल्याचा तोफांचा इशारा ऐकेपर्यंत ते लढत राहिले असे नमूद आहे — इशारा ऐकल्यानंतरच त्यांनी प्राण सोडले.
सैन्य-संख्या (काही शेकडो मावळे) व खिंड नेमकी किती वेळ रोखली गेली, याबाबत स्रोतांत सुसंगत, नेमकी आकडेवारी मिळत नाही — काही तासांपासून अधिक काळापर्यंतचा उल्लेख वेगवेगळ्या स्रोतांत आढळतो, त्यामुळे एकच ठाम आकडा इथे दिलेला नाही.
या बलिदानामुळे घोडखिंडीचे नाव बदलून पावनखिंड (पवित्र झालेली खिंड) असे करण्यात आले — मराठी सैनिकांच्या रक्ताने ती जागा "पावन" झाली अशी लोकभावना यामागे आहे.
बाजीप्रभू व फुलाजी यांच्या समाध्या विशाळगडावर आहेत; पन्हाळगडावर बाजीप्रभूंचा पूर्णाकृती पुतळा उभारलेला आहे. लोकसाहित्यात (पोवाडे), शालेय पाठ्यपुस्तकांत व चित्रपटांतूनही या बलिदानाचे स्मरण केले जाते.
काही ठिकाणी असेही सांगितले जाते की लढाईनंतर शिवाजी महाराजांनी बाजीप्रभूंच्या कुटुंबाचा सन्मान केला — मोठ्या मुलाला वतन व पालखीचा मान दिला असे नमूद आहे. मात्र या तपशिलाला व्यापक, स्वतंत्र दुजोरा मिळालेला नाही, त्यामुळे तो निश्चित तथ्य म्हणून न मांडता एक उल्लेख/परंपरा म्हणून घ्यावा.
महाराष्ट्रातील इतिहासप्रेमी, शालेय विद्यार्थी, मराठा-इतिहास अभ्यासक आणि स्थानिक सांस्कृतिक-ऐतिहासिक संस्था या दिवशी बाजीप्रभू देशपांडे यांचे स्मरण करतात.
ही तारीख महाराष्ट्रात सार्वजनिक सुट्टी नाही.
ही पुण्यतिथी पंचांगात तिथी-आधारित (आषाढ कृष्ण प्रतिपदा) नोंदलेली आहे — छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या शिवजयंती (तिथीप्रमाणे) या पानाप्रमाणेच, ही तारीख दरवर्षी ग्रेगोरियन दिनदर्शिकेत बदलते. ऐतिहासिक घटना (पावनखिंडीतील बलिदान) निश्चित तारखेला — १३ जुलै १६६० रोजी — घडली होती, पण त्या घटनेचे तिथी-स्मरण दरवर्षी वेगळ्या ग्रेगोरियन तारखेला येते — लोकमान्य टिळक पुण्यदिन सारख्या स्थिर-ग्रेगोरियन नागरी दिनांहून हा फरक लक्षात घ्यावा.