दीप अमावस्या म्हणजे आषाढ कृष्ण अमावास्या — आषाढ महिन्याचा शेवटचा दिवस, श्रावण सुरू होण्याच्या एक दिवस आधी. पंचांगात याला "दर्श ठाणवयी अमावास्या" असेही म्हणतात. मुख्य विधी म्हणजे घरातील सर्व दिवे स्वच्छ करून त्यांची पूजा करणे — याला दीपपूजन म्हणतात. काही ठिकाणी या दिवसाला "गटारी अमावस्या" असेही (लोकप्रिय पण अशास्त्रीय) नाव दिले जाते. २०२६ मध्ये ही तिथी बुधवार, १२ ऑगस्ट रोजी आहे.
दीपपूजन/अग्नि-कृतज्ञता हा या दिवसाचा गाभा आहे. आषाढ अमावस्येला घरातील समई, निरांजन, पणती — सर्व दिवे घासून-पुसून स्वच्छ केले जातात आणि त्यांची पूजा केली जाते. प्रकाश/अग्नि या तत्त्वाप्रती कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा हा दिवस मानला जातो.
हा आषाढ महिन्याचा शेवटचा दिवस असल्याने, चातुर्मास/श्रावण-प्रवेशद्वार म्हणूनही याचे महत्त्व आहे. लगेच पुढच्या दिवसापासून श्रावण मास आणि चातुर्मासातील व्रत-नियम (मांस/कांदा-लसूण वर्ज्य इत्यादी) अनेक परंपरांत सुरू होतात असे मानले जाते.
काही परंपरेत गुळमिश्रित कणीक किंवा ज्वारीच्या पिठाचा दिवा बनवून तो दक्षिण दिशेला ठेवला जातो — पितरांना यमसदनाच्या दिशेने प्रकाश-वाट दाखवण्याचे प्रतीक अशी परंपरागत श्रद्धा आहे, शास्त्रीय दावा नाही. हा दिवा नंतर नैवेद्य म्हणूनही वाढला जातो. पितर-तर्पणाचा सविस्तर विधी सर्वपित्री अमावस्या पानावर आहे — इथे कणकेच्या दिव्याचा उल्लेख संक्षिप्तच ठेवला आहे.
काही (विशेषतः शहरी) समुदायांत, श्रावणात मांस/कांदा-लसूण वर्ज्य होण्याआधीचा "शेवटचा दिवस" म्हणून याला लोकरूढीत "गटारी अमावस्या" म्हटले जाते व मांसाहार-मद्यपानाची प्रथा पाळली जाते — हे नाव धार्मिक/शास्त्रसंमत नाही, फक्त लोकरूढी-वापर आहे, आणि सर्व मराठी कुटुंबांत सार्वत्रिकही नाही. अनेक कुटुंबांसाठी हा दिवस केवळ दीपपूजनाचा दिवस असतो.
अमावास्येला चंद्र दिसत नाही, आणि दर महिन्याची अमावास्या (केवळ आषाढातलीच नव्हे) पूर्वजांचे स्मरण करण्यासाठी विशेष पवित्र मानली जाते — या दिवशी पूर्वजांच्या आत्म्यांशी जोडले जाण्याची खास संधी असते अशी श्रद्धा आहे. भक्त सकाळी लवकर स्नान करून पूर्वजांना पाणी व तीळ अर्पण करतात, याला तर्पण म्हणतात; काही जण उपवास करतात किंवा साधा सात्त्विक आहार घेतात, आणि गरजूंना अन्नदान करणेही पुण्यकारक मानले जाते. तर्पण-विधीचा सविस्तर तपशील सर्वपित्री अमावस्या पानावर आहे — इथे केवळ दर्श-अमावास्येच्या सर्वसाधारण पूर्वज-स्मरण भावाचा उल्लेख आहे.
दीपपूजन घरोघरी सर्वसाधारणपणे केले जाते — यासाठी विशिष्ट लिंग/वयोगट-बंधन असल्याचा दावा कोणत्याही स्रोतात सापडलेला नाही.
या दिवसाला विशिष्ट, स्वतंत्र अशी पौराणिक कथा (जन्म/अवतार किंवा देव-दानव-आख्यायिका) प्रचलित नाही. हा दिवस मुख्यतः महत्त्व/प्रथा-चालित आहे — दीपपूजन-कृतज्ञता आणि आषाढ-मासाची सांगता व चातुर्मास-सीमेचे प्रतीक, याच आधारावर त्याचे महत्त्व टिकून आहे.
पूजेची नेमकी संध्याकाळची वेळ स्थान/परंपरेनुसार बदलते — १२ ऑगस्ट दिवस-पानावर तिथी-आरंभ/समाप्ती वेळ पाहता येईल.
समई/निरांजन/पणती (घरातील उपलब्ध सर्व दिवे), तेल-वाती, हळद-कुंकू, फुले, रांगोळी, नैवेद्यासाठी पुरण/गोड पदार्थ, ऐच्छिक कणकेचा दिवा. (साहित्य घराण्याच्या/स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकते.)
दीपपूजनासाठी विशिष्ट मंत्र/श्लोक कोणत्याही संशोधित स्रोतात सापडलेला नाही — फक्त हळद-कुंकू वाहून पूजा करण्याचे सर्वसाधारण वर्णन आढळते.
पंचांगात या दिवसाला "ठाणवयी अमावास्या" असेही म्हणतात — या शब्दाचा नेमका अर्थ/मूळ कोणत्याही स्वतंत्र स्रोताने पडताळता आलेला नाही, त्यामुळे इथे फक्त पंचांगातील पर्यायी नाव म्हणून नोंदवले आहे.
"गटारी" नावाच्या मुळाबद्दल स्रोतांत एकवाक्यता नाही (काहींच्या मते ते "गताहारी" या जुन्या शब्दाचा अपभ्रंश, तर काही प्रतिष्ठित स्रोत हे नावच नाकारतात) — हा तपशील इथे न वाढवता खाली FAQ मध्ये संक्षिप्त दिला आहे.