मकर संक्रांत हा सूर्य धनू राशीतून मकर राशीत प्रवेश करतो तो सण — आणि याच सुमारास (लोकपरंपरेनुसार) उत्तरायण, म्हणजे सूर्याचे उत्तरेकडील वळण, सुरू होते असे मानले जाते. देवता सूर्य. हा भारतातील मोजक्या सौर सणांपैकी एक असल्याने तो जवळपास दरवर्षी १४ जानेवारीलाच (क्वचित १५ जानेवारी) येतो. महाराष्ट्रात याची ओळख म्हणजे तिळगूळ (“तिळगूळ घ्या, गोड गोड बोला”), गुळाची पोळी, हळदीकुंकू व वाण, सुगड पूजन आणि बोरन्हाण.
टीप: हा सण सौर आहे — त्याची तारीख चांद्रमास/तिथीवर नाही तर सूर्याच्या मकर-संक्रमणावर ठरते. त्यामुळे “या वर्षीची तारीख” व सूर्य-प्रवेशाची नेमकी वेळ हे त्या-त्या वर्षाच्या पंचांगातून येतात — खाली १४ जानेवारी २०२६ चे दिनपान पाहा.
संक्रांति म्हणजे एका राशीतून दुसऱ्या राशीत सूर्याचे संक्रमण; मकर म्हणजे मकर रास (Capricorn). म्हणजे “सूर्याचे मकर राशीत संक्रमण” — तोच हा दिवस.
उत्तर (उत्तर दिशा) + अयन (भ्रमण) = सूर्याचे उत्तरेकडील वळण. हिंदू परंपरेत उत्तरायण हा दक्षिणायनापेक्षा शुभ काळ मानला जातो आणि नव्या व आध्यात्मिक कार्यांस अनुकूल समजला जातो.
याच सुमारापासून हिवाळ्याचा कडाका ओसरून दिवस हळूहळू लांब होत जातो. म्हणूनच या सणात तीळ व गूळ या उष्ण, स्निग्ध पदार्थांना विशेष महत्त्व आहे.
एक बारकावा: खगोलीय उत्तरायण (हिवाळी संपात) साधारण २१-२२ डिसेंबरला होते, पण सणाच्या लोकपरंपरेत संक्रांत हीच उत्तरायणाची सुरुवात मानली जाते. काळाच्या ओघात हे दोन दिवस विलग झाले (खाली “तारीख का सरकते” पाहा); त्यामुळे दोन्ही नोंद घेणे योग्य — एकच विधान अंतिम म्हणून धरू नये.
मकर संक्रांत सूर्याच्या मकर-संक्रमणावर आधारित असल्याने तिची ग्रेगोरियन तारीख बहुतेक वर्षी १४ जानेवारी (लीप वर्षी १५ जानेवारी) येते — इतर बहुतांश हिंदू सण चांद्र-तिथीवर असल्याने दरवर्षी तारीख बदलतात, तसे इथे होत नाही.
मात्र पृथ्वीच्या अयनचलनामुळे (precession — साधारण ७२ वर्षांत १°) हा सण आणि खगोलीय हिवाळी-संपात हळूहळू विलग होत आहेत. दोन्ही शेवटचे एकाच दिवशी जुळले ते फार पूर्वी — साधारण इ.स. २९१ मध्ये. म्हणूनच “संक्रांत नेहमी १४ जानेवारीलाच का?” या प्रश्नाचे नेमके उत्तर “ती सौर आहे, आणि तारीख शतकांच्या मापाने अगदी संथपणे पुढे सरकते” असे आहे.
संक्रांतीशी जोडलेली एकच ठाशीव पुराण-कथा नाही; अनेक स्वतंत्र आख्यायिका तिच्याभोवती गुंफलेल्या आहेत. खाली त्या मूळ आशयाला धरून दिल्या आहेत — कोणतीही एकच आवृत्ती अंतिम म्हणून धरू नये.
लोक- व पंचांग-परंपरेत संक्रांत ही एक देवी-रूप मानली जाते. काही आवृत्तींत ती संकरासुर नावाच्या राक्षसाचा वध करून लोकांना त्याच्या पीडेतून मुक्त करते; आणि दुसऱ्या दिवशी — किंक्रांत / करिदिन — ती किंकरासुर नावाच्या राक्षसाचा वध करते. वाईटावर चांगल्याचा विजय हाच या कथेचा गाभा. ही प्रामुख्याने लोक- व पंचांग-परंपरेतील आख्यायिका आहे; तिचा एखाद्या नेमक्या पुराणातील मूळ संदर्भ निश्चित नाही.
मकर राशीचा स्वामी शनी आहे. एका आख्यायिकेनुसार मकर संक्रांतीला सूर्य आपल्या मुलाच्या — म्हणजे शनीच्या — घरी जातो. वडील व मुलामधले संबंध ताणलेले असले, तरी सूर्य भेटायला येतो आणि शनी त्याचे काळे तीळ देऊन स्वागत करतो. यातूनच या सणात तिळाचे महत्त्व आणि (महाराष्ट्रात) काळ्या रंगाचा संबंध जोडला जातो, असे काही आवृत्ती सांगतात.
महाभारतातील ही कथा उत्तरायणाचे शुभत्व अधोरेखित करते. भीष्मांना इच्छामरणाचे वरदान होते; कुरुक्षेत्र युद्धात बाणांच्या शय्येवर (शरपंजरी) पडूनही त्यांनी उत्तरायण येईपर्यंत देह सोडला नाही — कारण उत्तरायणात देह ठेवल्यास जन्म-मरणाच्या फेऱ्यातून मुक्ती मिळते अशी श्रद्धा आहे (याचा भगवद्गीतेत उल्लेख येतो). मूळ कथा महाभारताच्या अनुशासन पर्वात आहे.
मकर संक्रांत हा संपूर्ण कुटुंब व समाजाचा सण — सर्वजण साजरा करतात. महाराष्ट्रात सुवासिनी हळदीकुंकू व वाण-लुटण्यात अग्रभागी असतात; लहान मुलांचे बोरन्हाण केले जाते; आणि नवविवाहित स्त्रीचा पहिला संक्रांत विशेष मानला जातो (याचे नेमके तपशील घर-प्रदेशानुसार बदलतात).
मकर संक्रांत हा सौर सण असल्याने व्रतासारखा औपचारिक देवपूजेचा एकच ठरीव क्रम नाही. खऱ्या अर्थाने या पर्वाला लागू तेवढ्या मुख्य कृती अशा:
मकर संक्रांत हा उपवासाचा सण नाही — उलट तीळ-गूळ व गुळाची पोळी आवर्जून खाण्याचा व वाटण्याचा सण आहे. तीळ व गूळ हिवाळ्यात उष्ण-स्निग्ध म्हणून पारंपरिकरीत्या हितकारक मानले जातात (आरोग्यविषयक निर्णय ज्याच्या-त्याच्या प्रकृतीनुसार).
टीप: त्याच दिवशी येणारी षटतिला एकादशी मात्र विष्णू-उपवासाची एकादशी आहे — तो स्वतंत्र विषय आहे, संक्रांतीचा उपवास नव्हे.
मकर संक्रांतीसाठी ठरावीक “संक्रांत आरती” किंवा स्तोत्र अशी वेगळी परंपरा नाही. सूर्योपासक या दिवशी गायत्री मंत्र, सूर्य नमस्कार किंवा आदित्यहृदय स्तोत्र म्हणतात, पण ते सूर्य-उपासनेचे सर्वसाधारण घटक आहेत — केवळ संक्रांतीपुरते नाहीत. रोज म्हणता येणारा सोपा जप-मंत्र म्हणजे ॐ सूर्याय नमः.
महाराष्ट्रातल्या या रीतीच संक्रांतीचा खरा रंग भरतात:
दरवर्षी पंचांगात संक्रांतीचे एक रूप वर्णिले जाते — तिचे वाहन, उपवाहन, वस्त्र, आयुध, दिशा, नाम इत्यादी. याच्या आधारे त्या वर्षीचे “संक्रांतीचे फल” (सर्वसाधारण भाकीत) सांगितले जाते. महत्त्वाचे: हे रूप व फल दरवर्षी बदलते — ते त्या-त्या वर्षापुरते व ज्योतिषपर असते, कायमस्वरूपी नाही. म्हणून या सदाहरित पानावर ते जसेच्या तसे दिलेले नाही; त्या वर्षीचे नेमके रूप व फल त्या दिवसाच्या पंचांगात पाहावे.