निर्जला एकादशी — ज्येष्ठ महिन्याच्या शुक्ल पक्षातील एकादशी — 'निर्जला' म्हणजे पाण्याविना; या दिवशी अन्नासोबत पाणीही न घेता उपवास केला जातो. वर्षातील सर्व एकादशींत सर्वांत कठीण मानली जाते, आणि निष्ठेने केल्यास वर्षभरातील सर्व २४ एकादशींचे पुण्य देते अशी मान्यता आहे. भीमाला व्यास ऋषींनी सुचवलेले हे एकमेव व्रत असल्याने व नंतर इतर पांडवांनीही ते पाळल्याने हिला 'भीमसेनी एकादशी' किंवा 'पांडव एकादशी'ही म्हणतात. दरवर्षी ज्येष्ठ शुक्ल एकादशीला येते — पारणे दुसऱ्या दिवशी (द्वादशीला) केले जाते.
एकादशी विष्णूला समर्पित तिथी असते, पण निर्जला ही सर्वांत कडक — पाण्याचा एक थेंबही वर्ज्य मानला जातो. हे एकच व्रत केल्याने वर्षभरातील सर्व २४ एकादशींचे पुण्य मिळते ही तिच्या माहात्म्याची गाभा-मान्यता आहे, म्हणूनच हिला 'एकादशींची राणी'ही म्हणतात.
पुराण-मान्यतेनुसार पाप-क्षालन व मोक्ष-मार्ग या व्रताने मिळतो; मृत्युसमयी यमदूतांऐवजी विष्णुदूत भक्ताला वैकुंठाला घेऊन जातात असेही सांगितले जाते — ही पुराण-परंपरेनुसार दिलेली धार्मिक मान्यता आहे, सार्वत्रिक हमी नाही.
ज्येष्ठ महिना म्हणजे कडक उन्हाळा (मे-जून) — त्यामुळे निर्जल उपवास याच वेळी सर्वांत आव्हानात्मक ठरतो. यातूनच पाणी-दानाचे विशेष माहात्म्य व 'भीमालाही जमेल असे एकच व्रत' ही कथेमागची प्रेरणा येते.
ही एकादशी आषाढी एकादशीच्या सुमारे तीन-चार आठवडे आधी येते — वारकरी-दृष्टीने पुढची व सर्वात मोठी एकादशी.
भीम — पांडवांपैकी अन्नप्रिय व महाबलवान — आपले आजोबा-तुल्य ऋषी व्यासांकडे जातो. आई कुंती, द्रौपदी व इतर भाऊ नियमित एकादशी-व्रत करतात, पण भीमाला भूक सहन होत नाही — पोटातील तीव्र जठराग्नीमुळे तो पूर्ण उपवास करू शकत नाही. तो व्यासांना विचारतो — वर्षातून एकच असा उपवास आहे का, ज्याने सर्व एकादशींचे फल मिळेल?
व्यास सांगतात — ज्येष्ठ महिन्याच्या शुक्ल पक्षातील एकादशी, 'निर्जला', हेच ते व्रत. सूर्योदयापासून दुसऱ्या दिवशी (द्वादशी) सूर्योदयापर्यंत अन्न-जल पूर्णपणे त्यागून हे करावे. निष्ठेने केल्यास वर्षभरातील सर्व २४ एकादशींचे पुण्य, सर्व पापांपासून मुक्ती व मृत्युसमयी विष्णुदूतांकडून वैकुंठ-गमन असे वचन ते देतात. हे ऐकून इतर पांडवही हे व्रत एकत्र करू लागले — म्हणून 'पांडव एकादशी', आणि भीमामुळे 'भीमसेनी एकादशी'.
या भीम-व्यास संवादाचा उगम ब्रह्मवैवर्त पुराणात सांगितला जातो; 'सर्व एकादशींचे पुण्य' हे वचन मात्र पद्म पुराणाच्या संदर्भानेही उद्धृत केले जाते — त्यामुळे येथे कोणतेही एक पुराण अंतिम मानलेले नाही.
पूर्ण निर्जल असूनही स्नान व आचमनासाठी अत्यल्प (मोहरी-एवढा) पाण्याचा अंश अनुज्ञेय मानला जातो — त्यापेक्षा जास्त घेतल्यास व्रत-भंग होतो अशी मान्यता आहे.
विष्णुभक्त, विशेषतः वैष्णव कुटुंबे — निर्जला एकादशी वैष्णवांकडून अत्यंत कठोरपणे पाळली जाते. ज्यांना दर एकादशीचे व्रत जमत नाही, त्यांच्यासाठी वर्षातून हे एकच व्रत करून सर्व एकादशींचे फल मिळवण्याचा मार्ग म्हणून पारंपरिकपणे सांगितले जाते.
हा उपवास ऐच्छिक आहे — सक्तीचा नाही. वृद्ध, गर्भवती, स्तनदा माता, लहान मुले, मधुमेही, हृदय/मूत्रपिंड-रुग्ण व नियमित औषधे घेणाऱ्यांनी कठोर निर्जल उपवास टाळावा; उपवास करायचा की नाही व कोणत्या स्वरूपात, हे डॉक्टरांच्या सल्ल्यानेच ठरवावे ('आज लक्षात ठेवा' पाहा).
खालील क्रम विविध स्रोतांतून संकलित सर्वसाधारण क्रम आहे — ठाम/एकमेव-योग्य विधी नाही, घरच्या व स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकतो.
विष्णूची मूर्ती वा प्रतिमा, चौरंग/पाट, पिवळे वस्त्र, गंध-हळद-कुंकू-अक्षता, तुळशीपत्र व पिवळी फुले/हार, दुर्वा-चंदन, धूप-दीप-निरांजन, फळे-नैवेद्य (सात्त्विक), पाण्याने भरलेला कळश/घट (दानासाठी, सफेद वस्त्र-आच्छादित), छत्री-पंखा (दान), विष्णुसहस्रनाम/पोथी.
निर्जल हाच या एकादशीचा केंद्रबिंदू आहे — आदर्श व्रतात सूर्योदय (एकादशी) ते सूर्योदय (द्वादशी), म्हणजे सुमारे २४ तास, अन्न व पाणी दोन्ही पूर्णपणे वर्ज्य मानले जाते. पूजेच्या आचमनासाठी मात्र अत्यल्प (मोहरी-एवढा) पाण्याचा अंश अनुज्ञेय मानला जातो; त्यापेक्षा जास्त घेतल्यास व्रत-भंग मानला जातो. एकादशीला तांदूळ व धान्य वर्ज्य ही व्यापक मान्यता आहे; दशमीला हलका सात्त्विक आहार घेतला जातो, द्वादशीला पारणे करतात.
कठोर निर्जल न जमल्यास फलाहार (फळे, दूध, नारळपाणी, साबुदाणा, राजगिरा) घेण्याचाही पर्याय आहे — तरीही पुण्य मिळते असे मानले जाते. हे नियम घरच्या/स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकतात; आरोग्य-स्थिती असल्यास तज्ज्ञ-सल्ला घ्यावा ('आज लक्षात ठेवा' पाहा).
विष्णूचा मूळ-मंत्र 'ॐ नमो भगवते वासुदेवाय' — अर्थ: 'भगवान वासुदेवाला (विष्णूला) नमस्कार' — निर्जला-पूजेत व संकल्पात पारंपरिकपणे १०८ वेळा जपला जातो. विष्णुसहस्रनाम (विष्णूची १००० नावे) वाचण्याचीही एकादशीला व्यापक प्रथा आहे. नेमकी आरती/स्तोत्र परंपरेनुसार बदलते.
निर्जला एकादशी ही मुख्यतः उत्तर-भारतीय प्रमुख व्रत आहे — ती वटपौर्णिमा किंवा आषाढीइतकी खास-मराठी 'सण' म्हणून प्रस्थापित नाही. महाराष्ट्रातील एक स्पष्ट संबंध म्हणजे वारकरी-मिळिओ — निर्जला एकादशी आषाढी-वारीच्या सुमारे तीन-चार आठवडे आधी येते, आणि या दिवशीही पंढरपुरात विठ्ठल-दर्शनासाठी मोठी गर्दी नोंदवली गेली आहे (काही भाविक फलाहार तर काही निर्जळी उपवास करतात). महाराष्ट्रात 'पांडव एकादशी' व 'भीमसेनी एकादशी' ही नावे प्रचलित आहेत. यापलीकडे वेगळी, स्वतंत्रपणे पुष्ट झालेली मराठी-प्रादेशिक प्रथा (विशिष्ट नैवेद्य/स्थानिक यात्रा) सध्या नोंदवलेली नाही.