सोमवारी येणाऱ्या अमावास्या तिथीला सोमवती अमावास्या म्हणतात — सोमवार (शिव-पार्वतीचा वार) आणि अमावास्या (पितृ-स्मरणाची तिथी) या दोन पवित्र गोष्टींचा संयोग म्हणून हा दिवस विशेष मानला जातो. २०२६ मध्ये १५ जून आणि ९ नोव्हेंबर हे दोन प्रसंग निर्विवाद सोमवती अमावास्या आहेत — पंचांगासह सर्व तपासलेले स्रोत यावर सहमत आहेत. या पंचांगाच्या बंडलमध्ये १६ फेब्रुवारी व १३ जुलै हे आणखी दोन दिवसही याच नावाने नोंदवलेले आहेत, पण या दोन तारखांना बाह्य स्रोतांची पुष्टी मिळालेली नाही — खाली तारीख विभागात सविस्तर.
सोमवार हा शिव-पार्वतीचा वार मानला जातो, आणि अमावास्या ही पितरांच्या स्मरणाची तिथी. दोन्ही एकाच दिवशी आल्याने हा दिवस "दुहेरी पुण्यकाळ" मानला जातो — शिव-पूजा व पितृ-तर्पण दोन्हींसाठी शुभ. मराठी विकिपीडियाच्या मूलभूत व्याख्या-पानावर हे वार-आधारित नामकरण सुसंगत दिसते — सोमवती (सोमवार), शनिश्चरी (शनिवार).
काही स्रोतांनुसार महाभारतात भीष्म पितामहांनी युधिष्ठिराला या तिथीचे महत्त्व सांगितले — पवित्र नदीत स्नान केल्याने सुख-समृद्धी व पितरांना शांती मिळते असे कथन आहे. मात्र या दाव्याला कोणत्याही तपासलेल्या स्रोतात नेमके पर्व/श्लोक उद्धरण मिळालेले नाही — त्यामुळे "असे मानले जाते" इतकेच सांगणे योग्य, निश्चित शास्त्र-आधार म्हणून नाही.
अमावास्या व सोमवार यांचा संयोग वर्षातून साधारण एक-दोन वेळा होतो असे बहुतांश स्रोत सांगतात — याचमुळे हा दिवस "दुर्मिळ योग" म्हणून प्रसिद्ध आहे.
लोकप्रिय व्रत-कथेनुसार, एका गरीब ब्राह्मण कुटुंबातील अत्यंत सुशील मुलीचे घरच्या गरिबीमुळे लग्न ठरत नव्हते. एका साधूने सांगितले की तिच्या नशिबी लग्नाच्याच दिवशी वैधव्य आहे. साधूने उपाय म्हणून जवळच राहणाऱ्या सोना नावाच्या एका अतिशय पतिव्रता व धर्मपरायण धोबिणीची निष्ठेने सेवा करण्यास सांगितले. मुलगी रोज पहाटे उठून गुपचूप सोनाच्या घरी जाऊन तिची सेवा करू लागली. सोना तिच्या सेवेवर व नम्रतेवर प्रसन्न होऊन तिला आपले कुंकू लावते — आपले सौभाग्य/पुण्य हस्तांतरित करते असा याचा अर्थ मानला जातो.
नंतर मुलीचे लग्न होते व भाकीत खरे ठरून लग्नाच्याच दिवशी (किंवा लगेच नंतर) पतीचा मृत्यू होतो. मुलगी सोनाकडे धावत जाते; सोना तिला सोमवारी येणाऱ्या अमावास्येची वाट पाहायला सांगते व त्या दिवशी पिंपळाच्या झाडाला १०८ प्रदक्षिणा घालण्याचा उपाय सांगते. हा विधी केल्यावर, व्रताच्या पुण्याईने पतीला पुनर्जीवन मिळते.
आवृत्त्यांमध्ये किरकोळ भेद आढळतो — काही आवृत्त्यांत गरिबीमुळे पूजा-साहित्याऐवजी विटांचे तुकडे वापरून प्रदक्षिणा घातली असे म्हटले आहे, तर काही आवृत्त्यांत हातात साखर घेऊन प्रदक्षिणा घातल्याचा उल्लेख आहे. प्रदक्षिणा नेमकी कोण घालते (मुलगी स्वतः, की सोना) यातही स्रोतागणिक थोडा फरक दिसतो — मुख्य कथानक मात्र सर्वत्र तेच आहे.
या कथेपासून पूर्णपणे वेगळी अशी एक दुसरी आख्यायिका-रेषाही प्रचलित आहे — महाभारतातील भीष्म-युधिष्ठिर प्रसंग (वर महत्त्व विभागात नमूद). ही कथा वेगळी आहे, आणि दोन्ही कथा एकत्र गुंफू नयेत.
कोणत्याही तपासलेल्या स्रोतात सोना-धोबीण कथेचा निश्चित पुराण/ग्रंथ-स्रोत सापडलेला नाही — ही बहुधा आधुनिक/मौखिक व्रत-कथा परंपरा आहे (सोळा सोमवार, वट सावित्री कथांसारखी), प्राचीन ग्रंथ-आधारित कथा असे गृहीत धरलेले नाही.
प्रामुख्याने विवाहित स्त्रिया पतीच्या दीर्घायुष्य व सौख्यासाठी हे व्रत करतात. पितृ-तर्पण/श्राद्धाचा भाग म्हणून कुटुंबातील इतर सदस्यही (विशेषतः पुरुष, तर्पण-विधीत) सहभागी होतात. "फक्त विवाहितांसाठीच" असा कोणताही हार्ड-नियम स्पष्टपणे नमूद आढळलेला नाही — शिव-भक्त व पितृ-भक्तीने प्रेरित कोणीही हे व्रत/स्नान-दान करू शकते.
या व्रतासाठी कोणत्याही स्रोतात स्वतंत्र/विशिष्ट उद्यापन-विधी सापडलेला नाही — सोमवती अमावास्या ही वार्षिक-अनियमित संख्येने येणारी संधी असल्याने, ठराविक-संख्येचा उद्यापन-नियम (सोळा सोमवार व्रतासारखा) इथे लागू होत नाही असे दिसते.
दूध, पाणी (गंगाजल असल्यास उत्तम), फुले, अक्षत, चंदन, कच्चा सुती धागा/सूत, दिवा-वात-तूप/तेल, तर्पणासाठी जल व तीळ, दानासाठी अन्नधान्य/वस्त्र. ही यादी सर्वसाधारण अमावास्या/शिव-पूजेच्या साहित्याशी सुसंगत आहे — सोमवती-विशिष्ट वेगळी वस्तू कोणत्याही स्रोतात सापडलेली नाही.
स्रोतांत ठोस "काय खावे/काय टाळावे" अशी विशिष्ट यादी सापडलेली नाही — फक्त सर्वसाधारण "उपवास ठेवतात" असा उल्लेख आहे. घरगुती/स्थानिक परंपरेनुसार उपवासाचे स्वरूप (निर्जळी, फलाहार, एकभुक्त) बदलू शकते.
सोमवती अमावस्येसाठी विशिष्ट नामांकित मंत्र/स्तोत्र कोणत्याही तपासलेल्या स्रोतात सापडलेले नाही — शिव-पूजनाचे नेहमीचे मंत्र वापरले जातात असे सर्वसाधारण चित्र आहे.
तपासलेले मराठी-विशिष्ट स्रोत मूलतः pan-India परंपरेचीच (पिंपळ/१०८ प्रदक्षिणा/विवाहित स्त्रिया) पुनरावृत्ती करतात — महाराष्ट्रासाठी वेगळी विशिष्ट प्रथा सापडलेली नाही. ही सर्वसाधारण भारतीय परंपरा असून महाराष्ट्रातही तीच पाळली जाते असे प्रामाणिकपणे म्हणता येते.
अपवाद: जेजुरी खंडोबा व शनि शिंगणापूर या दोन महाराष्ट्रीय मंदिरांसाठी सोमवती अमावास्या ही "signature festivity" मानली जाते — पण नेमके उत्सव-स्वरूप त्या मंदिर-पानांवर पाहावे, इथे फक्त cross-link.