त्रिपुरारी पौर्णिमा म्हणजे कार्तिक महिन्याची पौर्णिमा — या दिवशी भगवान शिवाने राक्षस त्रिपुरासुराचा वध केला अशी श्रद्धा आहे, म्हणून शिवाला त्रिपुरारी/त्रिपुरांतक (त्रिपुरनाशक) म्हणतात. हा दीपोत्सवाचा दिवस आहे — घर, अंगण व मंदिरांत दिवे लावतात, शिवमंदिरांत त्रिपुर वात व दगडी दीपमाळा उजळतात, नदीत दीपदान करतात; देवच जणू दिवाळी साजरी करतात म्हणून याला 'देव दिवाळी' म्हणतात.
यंदा (२०२६) रेपोनुसार ही तिथी मंगळवार, २४ नोव्हेंबर रोजी येते (कार्तिक शुक्ल पौर्णिमा, नक्षत्र कृत्तिका, सार्वजनिक सुट्टी). शिवाबरोबरच याच दिवशी विष्णूचा मत्स्यावतार, कार्तिकेय-दर्शन व कार्तिक स्नानही पवित्र मानले जाते; गुरुनानक जयंती ही याच दिवशी येते (शीख) — पण मुख्य ओळख शिव-विजयाची आहे.
बलाढ्य त्रिपुरासुराने देव व मानवांना त्रस्त केल्यावर शिवाने त्याची तिन्ही नगरे जाळून त्याचा वध केला; कार्तिक पौर्णिमेला ही घटना घडली म्हणून हिला त्रिपुरारी पौर्णिमा म्हणतात — अंधकारावर प्रकाशाचा, दुष्प्रवृत्तीवर सत्प्रवृत्तीचा हा विजय मानला जातो. मराठी विश्वकोश नोंदवतो की शिवाने हा वध 'प्रदोषकाळी' केला, म्हणून शिव 'त्रिपुरांतक'/'त्रिपुरारी' म्हणून ओळखले जाऊ लागले.
या विजयाच्या आनंदात देवांनी दिवे लावले अशी श्रद्धा आहे; म्हणून घर-मंदिरांत दीपआरास करून हा दिव्यांचा उत्सव साजरा होतो — 'देवांची दिवाळी' म्हणजेच देव दिवाळी.
कार्तिक हा विष्णू/शिव-भक्तीचा पवित्र महिना आहे; त्याची पौर्णिमा ही कार्तिक स्नानाचा कळस मानली जाते — नदी/तीर्थावर स्नान व दीपदान अत्यंत पुण्यकारक मानले जाते. एका श्रद्धेनुसार या पौर्णिमेला मध्यरात्री शिव व विष्णू या दोन तत्त्वांची भेट होते, म्हणून त्या वेळी बेल (शिव) व तुळस (विष्णू) दोन्ही वाहून पूजा करतात — ही एका परंपरेनुसारची मान्यता आहे, सार्वत्रिक नियम नाही.
त्रिपुरासुर नावाच्या बलाढ्य राक्षसांनी कठोर तप करून ब्रह्मदेवाकडून दुर्मिळ वर मिळवला — ज्यामुळे ते जवळजवळ अजिंक्य झाले. वराच्या बळावर त्यांनी देव व मानवांना त्रस्त केले; देव शिवाकडे रक्षणासाठी धाव घेतात. शिवाने त्रिपुरासुराची तिन्ही नगरे जाळून त्याचा वध केला — म्हणून शिव 'त्रिपुरांतक'/'त्रिपुरारी' (त्रिपुरनाशक) म्हणून ओळखले जाऊ लागले. कार्तिक पौर्णिमेला ही घटना घडली, म्हणून या दिवसाला त्रिपुरारी पौर्णिमा व दीपोत्सव-दिवस मानले जाते.
काही आवृत्त्यांत एकच 'त्रिपुरासुर' असे सांगितले आहे, तर काहींत तारकासुराचे तीन पुत्र — तारकाक्ष, कमलाक्ष व विद्युन्माली — यांची तीन नगरे (सोन्याची, चांदीची व लोखंडाची) विश्वकर्म्याने बांधली होती असे तपशीलवार सांगितले जाते. काही आवृत्त्यांत तिन्ही नगरे एका रेषेत आल्यावर शिवाने एकाच बाणाने (अभिजित मुहूर्तावर) त्यांचा नाश केला असे सांगितले आहे; काही आवृत्त्यांत वधानंतर शिवाच्या अश्रूंतून रुद्राक्ष उत्पन्न झाल्याचीही उपकथा आढळते. ही सर्व आवृत्तीभेद तपशील आहेत — एकही आवृत्ती अंतिम मानलेली नाही.
वधाची वेळही स्रोतांनुसार भिन्न सांगितली आहे — काही 'प्रदोषकाळी', तर काही 'अभिजित मुहूर्तावर' म्हणतात; कोणतीही एक ठाम वेळ इथे दिलेली नाही.
शिवभक्त व सामान्य हिंदू गृहस्थ घर, अंगण व शिवमंदिरांत दिवे लावून, शिवपूजा करून हा दिवस साजरा करतात. मंदिर-समित्या/गावकरी शिवमंदिरांत त्रिपुर वात व दगडी दीपमाळा सामूहिकपणे उजळतात ('त्रिपुर पाजळणे'). तीर्थयात्री/कार्तिक-स्नान करणारे नदी/तीर्थावर पवित्र स्नान व दीपदान करतात.
सकाळी नदी/तीर्थ/शक्य तिथे शुद्ध जलात स्नान करावे (कार्तिक-पौर्णिमेचा कळस — तपशील कार्तिक स्नान पानावर). शिवलिंग/शिवमूर्तीला अभिषेक करून बेल अर्पण करावे; काही परंपरेत मध्यरात्री शिव-विष्णू भेटीच्या श्रद्धेने बेल व तुळस दोन्ही वाहतात.
संध्याकाळी शिवमंदिरात उंच खांबावरील दिव्याची वात (त्रिपुर वात) व दगडी दीपमाळा लावतात; घर-अंगणातही दीपआरास ('त्रिपुर पाजळणे') केला जातो. रात्री नदी-तळ्यात दिवे सोडले जातात (दीपदान) — मराठी विश्वकोश याला 'त्रिपुरज्वलनव्रत' म्हणतो, ज्यात दीपप्रज्वलन, दीपपात्र-दान व शिवपूजा यांचा समावेश आहे. काही ठिकाणी देवाला विविध पदार्थांचा नैवेद्य (अन्नकोट) अर्पण करण्याचीही प्रथा आहे.
शिवपूजेचे साहित्य (शिवलिंग/मूर्ती, अभिषेक-जल/दूध, बेलपत्र, फुले, गंध, अक्षता), मध्यरात्री-पूजेस तुळस, दिवे-निरांजन-समई व तेल-वाती (त्रिपुर वात व दीपमाळेसाठी भरपूर वाती), दीपदानासाठी लहान दिवे/पणत्या व दीपपात्र, नैवेद्य/अन्नकोट.
त्रिपुरारी पौर्णिमेचा कठोर स्वतंत्र उपवास सर्वत्र बंधनकारक नाही — हा प्रामुख्याने दीपोत्सव व पुण्यस्नान-दानाचा दिवस आहे. काही भक्त पौर्णिमा-व्रत/उपवास करतात; कार्तिक महिनाभर व्रतस्थ राहणारे या पौर्णिमेला व्रत-समाप्ती/कळस मानतात. उपवास-नियम परंपरा-सापेक्ष आहेत, सर्वांना बंधनकारक नाहीत.
या दिवशी शिवाची आरती-स्तोत्रे म्हटली जातात व शिव-नामस्मरण केले जाते; त्यांचा संपूर्ण पाठ इथे दिलेला नाही.
कार्तिक पौर्णिमेला प्रत्येक (विशेषतः शिव-) मंदिरातून उंच खांबावरील त्रिपुर वात व दगडी दीपमाळा उजळल्या जातात — संपूर्ण मंदिर-परिसर दिव्यांनी उजळून निघतो, यालाच 'त्रिपुर पाजळणे' म्हणतात. जुन्या महाराष्ट्री मंदिरांतील दगडी दीपमाळा (दीपस्तंभ) याच संध्याकाळी वाती लावून पाजळण्याची खास प्रथा आहे. गाव/शहरातील नदी-घाटांवर दिवे सोडणे हाही या दिवसाचा भाग आहे.
'देव दिवाळी' हा महाराष्ट्रात याच कार्तिक पौर्णिमेचा समानार्थी आहे; पण उत्तर भारतात, विशेषतः वाराणसीत, 'देवदीपावली' म्हणून ८४ घाटांवर लाखो पणत्या, गंगा-आरती व दीपोत्सव हे खास आकर्षण आहे — ही उत्तर-भारतीय छटा महाराष्ट्री त्रिपुर-वात रीतीत मिसळलेली नाही.
दक्षिणेत याच दिवशी कृत्तिका महोत्सव व कार्तिकेय-केंद्री पूजा होते, तर उत्तरेत स्कंद-मूर्ती दर्शन घेतले जाते — हा दिवस बहु-देवतीय आहे. शिव (त्रिपुरारी) ही मुख्य ओळख असली तरी विष्णू/कार्तिकेय-पूजाही याच दिवशी होते; गुरुनानक जयंतीही याच दिवशी येते (शीख) — कोणतीही एक पूजा 'सर्वांसाठी बरोबर' म्हणून इथे मांडलेली नाही.