महर्षी वाल्मिकी — संस्कृत साहित्यातील आदिकवी (पहिले कवी) मानले जातात — यांची जयंती आश्विन शुक्ल पौर्णिमेला साजरी होते (हीच तिथी शरद/कोजागिरी पौर्णिमा म्हणूनही ओळखली जाते). २०२६ मध्ये ही तिथी सोमवार, २६ ऑक्टोबर रोजी आहे. वाल्मिकींनी वाल्मीकि रामायण (मूळ संस्कृत रामायण — सुमारे २४,००० श्लोक, ७ कांडे) रचले. भारतभर ही जयंती उल्लेखिली जाते; विशेषतः उत्तर भारतातील वाल्मिकी/बाल्मिकी समाजासाठी ("पर्गट दिवस") हा त्यांचा सर्वांत मोठा सण आहे — महाराष्ट्रात प्रामुख्याने पंचांग-नोंद पातळीवरचा जयंती-दिवस आहे.
वाल्मिकींनी रचलेले रामायण हे संस्कृत साहित्यातील पहिले महाकाव्य ("आदिकाव्य") मानले जाते — केवळ कालक्रमाने प्रथम म्हणून नव्हे, तर काव्यरचनेतून प्रथमच उदात्त/दिव्य तत्त्वे मांडली म्हणून.
"शोकातून श्लोक": क्रौंच पक्ष्यांच्या जोडप्यातील नराचा एका पारध्याने वध केला; मादीचा आक्रोश पाहून वाल्मिकींच्या मुखातून दुःखावेगाने उत्स्फूर्तपणे एक अनुष्टुभ्-वृत्तातील श्लोक बाहेर पडला — तोच पुढे संस्कृत साहित्यातील आद्य श्लोक मानला जातो; याच वृत्तात त्यांनी संपूर्ण रामायण रचले.
रामायणातील उत्तरकांडात सीतेला वाल्मिकींच्या आश्रमात आश्रय मिळतो; तिथेच लव-कुशांचा जन्म व संगोपन होते; वाल्मिकीच त्यांना स्वतः रचलेले रामायण शिकवतात — म्हणजे ते कथेचे रचनाकार आणि नंतर कथेतील एक पात्रही ठरतात. (काही अभ्यासकांच्या मते उत्तरकांड हा वाल्मीकि रामायणाला नंतर जोडला गेलेला भाग असू शकतो — हे विद्वत्-मत आहे, ठाम दावा नाही.)
वाल्मिकी/बाल्मिकी समाजासाठी त्यांना समाजाचे गुरु/आदिपुरुष मानले जाते; "पर्गट दिवस" (प्रकट दिवस) हा त्यांचा सर्वांत मोठा धार्मिक-सामाजिक सण आहे.
खालील दोन्ही आवृत्त्या "आवृत्ती" म्हणूनच मांडलेल्या आहेत — कोणतीही एक "मूळ/खरी जन्मकथा" म्हणून ठसवलेली नाही. वाल्मिकी/बाल्मिकी समाजासाठी ते गुरु आहेत — त्यामुळे ही कथा तटस्थ, आदरपूर्ण भाषेत मांडणे आवश्यक आहे.
समान बीज दोन्ही आवृत्त्यांत आढळते — एक व्यक्ती कुटुंबासाठी हिंसा/लूट करत असते; तीव्र तपश्चर्येत इतकी लीन होते की अंगाभोवती वारूळ (वाल्मीक) साचते; तपस्या फळाला येऊन त्या व्यक्तीला "वाल्मिकी" (वाल्मीकातून प्रकटलेला) हे नाव व रामकथा रचण्याचा आशीर्वाद मिळतो.
काही आवृत्त्यांत (लोकप्रिय, व्यापकपणे प्रचलित): मूळ नाव रत्नाकर; लहानपणी वनात हरवून पारध्याच्या कुटुंबाने वाढवला; कुटुंबाच्या उदरनिर्वाहासाठी वाटमारी करू लागला. एकदा नारदमुनींना लुटायला गेला असता, नारदांनी विचारले — "तू करत असलेल्या पापाच्या फळात तुझे कुटुंबीय वाटेकरी होतील का?" घरी विचारले असता सर्वांनी नकार दिला, यामुळे विचलित होऊन रत्नाकर नारदांकडे परतला. नारदांनी त्याला "राम" नाम जपायला सांगितले; पण उच्चारता येईना, म्हणून उलटे "मरा-मरा" जपण्यास सांगितले — सतत जपल्याने तेच आपोआप "रामा-रामा" बनले. वर्षानुवर्षे अचल बसून जप करत राहिल्याने अंगाभोवती वारूळ साचले. नारद परतले, वारूळ दूर केले, आणि तपस्येने पावन झालेल्या रत्नाकराला "वाल्मिकी" नाव देऊन रामकथा रचण्याचा आशीर्वाद दिला.
स्कंद पुराणात मात्र वाल्मिकी मूळचे ब्राह्मण, नाव लोहजंघ, असे सांगितले जाते — आई-वडिलांचे आज्ञाधारक व पत्नीशी एकनिष्ठ. अनर्त प्रदेशात बारा वर्षांच्या दुष्काळात कुटुंबाच्या उदरनिर्वाहासाठी वाटसरूंना लुटू लागला. एकदा सप्तर्षींना लुटायचा प्रयत्न केला; ऋषींना त्याची दया आली, त्यांच्यापैकी पुलह ऋषींनी त्याला एक मंत्र दिला. त्या मंत्रजपात इतका लीन झाला की अंगाभोवती वारूळ साचले. ऋषी परतले, वारुळातून मंत्रोच्चाराचा नाद ऐकून त्यांनी त्याला आशीर्वाद देत म्हटले — "वाल्मीकात बसून तू मोठी सिद्धी मिळवलीस, म्हणून जगात तू 'वाल्मिकी' म्हणून ओळखला जाशील."
दोन्ही आवृत्त्यांत मूळ नाव, सामाजिक स्थान व मार्गदर्शक वेगळे सांगितले जातात — यांतील कोणती अधिक प्राचीन/मूळ आहे हे ठरवता येत नाही, त्यामुळे दोन्ही समांतर आवृत्त्या म्हणूनच इथे दिल्या आहेत.
क्रौंच-वध व आद्य श्लोकाची कथा (रामायणाच्या प्रस्तावनेतीलच, तुलनेने अधिक स्थिर आवृत्ती): एकदा वाल्मिकी तमसा नदीकाठी स्नानासाठी जात असता, प्रणयक्रीडेत मग्न असलेल्या क्रौंच पक्ष्यांच्या जोडप्यातील नराला एका पारध्याने बाणाने ठार केले. मादीचा दुःखद आक्रोश ऐकून वाल्मिकींच्या मुखातून उत्स्फूर्त शाप-रूपी श्लोक बाहेर पडला:
अर्थ (भावानुवाद): हे पारध्या, प्रणयासक्त क्रौंच-जोडप्यातील एकाचा तू वध केलास, म्हणून तुला दीर्घकाळ प्रतिष्ठा/शांती लाभणार नाही.
हा संस्कृत साहित्यातील पहिला श्लोक मानला जातो — याच अनुष्टुभ् वृत्तात वाल्मिकींनी पुढे संपूर्ण रामायण रचले, म्हणून त्यांना "आदिकवी" व रामायणाला "आदिकाव्य" म्हटले जाते.
वाल्मिकी/बाल्मिकी समाज (उत्तर भारत — पंजाब, हरियाणा, दिल्ली, हिमाचल प्रदेश इत्यादी) यांच्यासाठी हा "पर्गट दिवस" — सर्वांत मोठा सण; वाल्मिकींचे चित्र/मूर्ती मिरवत शोभायात्रा, भजन-कीर्तन आयोजित केले जातात.
साहित्यिक/सांस्कृतिक वर्तुळे व सर्वसामान्य भाविक आदिकवी म्हणून अभिवादन करतात, रामायण-पठण/स्मरण कार्यक्रम आयोजित करतात, काही ठिकाणी अन्नदानही केले जाते.
महाराष्ट्रात मुख्यतः पंचांगातील जयंती-नोंद पातळीवर हा दिवस दिसतो; त्याच दिवशी नवान्न पौर्णिमा, कार्तिक स्नानारंभ, कोल्हापूर महालक्ष्मी महाप्रसाद अशा इतर नोंदीही असल्याने वाल्मिकी जयंती हा स्वतंत्र मोठा सार्वजनिक उत्सव म्हणून महाराष्ट्रात ठळकपणे साजरा होताना दिसत नाही.
हा प्रामुख्याने स्मृती/मिरवणूक-प्रधान जयंती-सण आहे, कर्मकांड-प्रधान घरगुती व्रत नव्हे:
सार्वजनिक कार्यक्रमांसाठी: वाल्मिकींची प्रतिमा/मूर्ती, दीप, फुले-हार, रामायण-ग्रंथ/पोथी (पठणासाठी), धूप-अगरबत्ती. घरगुती स्तरावर विशिष्ट, सर्वमान्य साहित्य-यादी प्रचलित नाही.
वाल्मिकी-जयंतीसाठी विशिष्ट, सर्वमान्य उपवास/आहार-नियम सापडलेले नाहीत. काही भाविक पौर्णिमा-निमित्त सर्वसाधारण उपवास पाळू शकतात, पण तो पौर्णिमा-व्रताचा भाग आहे, वाल्मिकी-जयंती-विशिष्ट नियम नाही.
स्वतंत्र वाल्मिकी-आरती/स्तोत्र असा व्यापकपणे प्रचलित एकल संग्रह नाही — त्याऐवजी सर्वसाधारणपणे रामायण-पठण/स्मरण केले जाते.
उत्तर भारतात (पंजाब/हरियाणा/दिल्ली/उत्तर प्रदेश/हिमाचल प्रदेश) वाल्मिकी/बाल्मिकी समाजाचा हा सर्वांत मोठा सण ("पर्गट दिवस") आहे — भव्य शोभायात्रा, मंदिर-दर्शन. अमृतसर (पंजाब) येथील "भगवान वाल्मिकी तीर्थ स्थळ" हे वाल्मिकींचे जन्मस्थान मानले जाते — ही श्रद्धा/परंपरा आहे, स्वतंत्र ऐतिहासिक पडताळणी नाही.
सुट्टीचा दर्जा: राष्ट्रीय सार्वजनिक सुट्टी नाही; एका दुय्यम स्रोतानुसार हिमाचल प्रदेश, हरियाणा, कर्नाटक, मध्य प्रदेश, पंजाब या राज्यांत निर्बंधित/राज्य सुट्टी आहे — महाराष्ट्र या यादीत आढळलेला नाही, म्हणजे महाराष्ट्रात सर्वसाधारण कामकाजाचा दिवस असण्याची शक्यता आहे.
महाराष्ट्रातील त्याच दिवशीचे खरे, पंचांग-आधारित संदर्भ — नवान्न पौर्णिमा, कार्तिक स्नानारंभ, कोल्हापूर श्री महालक्ष्मी महाप्रसाद — हे उल्लेखनीय पण वेगळे विषय आहेत, इथे फक्त संदर्भासाठी नमूद केले आहेत.