पद्मिनी एकादशी — पंचांगात ज्याला 'कमला एकादशी' असेही म्हटले जाते — हे अधिक मासाच्या (जोड-महिन्याच्या) शुक्ल पक्षात येणारे विष्णू-व्रत आहे, जे दर ~३ वर्षांनी एकदाच येते. यंदा (२०२६): बुधवार, २७ मे (अधिक ज्येष्ठ शुक्ल एकादशी); पारणे दुसऱ्या दिवशी (२८ मे). पुढील पद्मिनी एकादशी २०२७ मध्ये नाही — पुढचा अधिक मास थेट २०२९ मध्ये (अधिक चैत्रात) येतो.
पद्मिनी एकादशी विष्णूला समर्पित आहे व अधिक मासात येणाऱ्या दोन एकादशींपैकी एक आहे — दुसरी म्हणजे याच जोड-महिन्याच्या कृष्ण पक्षातील परमा एकादशी. अधिक मास हा सौर व चांद्र वर्षांतील फरक भरून काढण्यासाठी घातलेला जोड-महिना — पूर्वी 'मल मास' (अशुद्ध) मानला जात असे, पण पुराण-परंपरेनुसार विष्णूंनी त्याला स्वतःचे नाव देऊन 'पुरुषोत्तम मास' बनवले, त्यामुळे या महिन्यातील व्रतांचे फळ अधिक मानले जाते असे सांगितले जाते. याच वैशिष्ट्यामुळे पद्मिनी एकादशी दरवर्षी येत नाही — अधिक मास साधारण दर ३२-३३ महिन्यांनी (~३ वर्षांनी) येतो, त्यामुळे हे व्रतही तितक्याच क्वचित येते.
या पानावर 'पद्मिनी एकादशी' हे नाव मुख्य ठेवले आहे; पंचांगातील दिनदर्शिका-नाव 'कमला एकादशी' शी सुसंगततेसाठी तेही सुरुवातीपासून कंसात कायम दिले आहे — दोन्ही एकाच तिथीची दोन प्रचलित नावे आहेत, वेगळ्या घटना नाहीत.
माहिष्मती नगरीचा एक निपुत्रिक राजा होता (एका आवृत्तीत नाव कृतवीर्य, दुसरीत उपकीर्तिवीर्य), ज्याला व त्याच्या राणीला (नाव आवृत्तीनुसार पद्मिनी किंवा प्रमदा) संतानप्राप्ती होत नव्हती. एके दिवशी ऋषी-पत्नी अनसूयेकडून राणीला अधिक मासातील या एकादशी-व्रताचे रहस्य कळते. राणीने रात्रभर जागरणासह हे व्रत श्रद्धेने केले, आणि विष्णू प्रसन्न होऊन तिला पुत्र-वर देतात — त्यातून जन्माला येतो पुत्र कार्तवीर्य अर्जुन (ज्याला सहस्रार्जुन असेही म्हणतात). राजा व राणीची नेमकी नावे स्रोतानुसार बदलतात; येथे दोन्ही आवृत्त्या नमूद केल्या आहेत, कोणतीही एक अंतिम ठरवलेली नाही.
या कथेचे मूळ पुराण नेमके कोणते हे स्रोतांत स्पष्ट/सुसंगत नाही — एका ठिकाणी स्कंद पुराणाचा एकल-स्रोत उल्लेख आढळतो, तर काही ठिकाणी पद्म पुराणाच्या उत्तर खंडाचा संदर्भ दिला जातो; येथे कोणतेही एक पुराण निश्चित सांगितलेले नाही.
विष्णुभक्त, विशेषतः जे पापक्षालन व वैकुंठ-प्राप्तीच्या इच्छेने अधिक मासातील हे विशेष व्रत करू इच्छितात, ते पद्मिनी एकादशीचे व्रत करतात.
खालील क्रम विविध स्रोतांतून संकलित केलेला सर्वसाधारण क्रम आहे — ठाम/एकमेव-योग्य विधी म्हणून नाही; घरच्या व स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकतो.
विष्णूची प्रतिमा/मूर्ती, तुळशीपत्र व पिवळी फुले, पंचामृत, धूप-दीप, आणि फलाहारी नैवेद्य.
तांदूळ, गहू, सर्व डाळी-कडधान्ये, उडीद-डाळ, कांदा-लसूण, मध व सामान्य मीठ (सैंधवाशिवाय) आणि मद्य-मांस वर्ज्य मानले जातात; दशमीपासून सात्त्विक आहार घेऊन द्वादशीला पारणे करण्याची प्रथा आहे. शक्तीनुसार तीन उपवास-स्तर सांगितले जातात — निर्जल (अन्न-जल दोन्ही त्याग, सर्वाधिक-पुण्यकारक मानले जाते, फक्त निरोगी व्यक्तींसाठी), फलाहार (फळे, दूध, सैंधव मीठ, कूट पीठ, साबुदाणा, बटाटा — सर्वाधिक-प्रचलित पर्याय) आणि सात्त्विक आहार (हलके धान्य-विरहित जेवण — वृद्ध, लहान मुले, आजारी, गर्भवती व प्रथम-व्रतींसाठी शिफारस). ब्रह्मचर्य-पालन व नाम-स्मरण अपेक्षित असते. हे नियम घरच्या/स्थानिक परंपरेनुसार बदलू शकतात — तीव्रतेपेक्षा प्रामाणिकपणा महत्त्वाचा मानला जातो; निर्जल उपवास अनिवार्य नाही, आरोग्य-स्थिती असल्यास फलाहार किंवा सात्त्विक पर्याय व तज्ज्ञ-सल्ला घेणे योग्य ('आज लक्षात ठेवा' पाहा).
विष्णूचा मूळ-मंत्र "ॐ नमो भगवते वासुदेवाय" — अर्थ: "भगवान वासुदेवाला (विष्णूला) नमस्कार" — दिवसभर जपासाठी पारंपरिकपणे वापरला जातो. एकादशीला विष्णुसहस्रनाम (विष्णूची १००० नावे) वाचण्याचीही विशेष-शिफारशीने प्रथा आहे; त्याचा पूर्ण मजकूर येथे दिलेला नाही. एका स्रोताने या महिन्यासाठी भगवद्गीतेच्या पंधराव्या अध्यायाचे (पुरुषोत्तम योग) विशेष-वाचनही सुचवले आहे — हे एकल-स्रोत असल्याने ठाम सांगितलेले नाही. नेमकी आरती/स्तोत्र परंपरेनुसार बदलते; पूर्ण मजकूर पडताळणीनंतर दिला जाईल.
पद्मिनी एकादशी ही मूलतः पॅन-इंडिया वैष्णव एकादशी आहे — अधिक मासाची संकल्पनाही अखिल-भारतीय असल्याने, वटपौर्णिमा किंवा मार्गशीर्ष गुरुवारसारखी खास-मराठी 'सण'-ओळख हिला नाही. संशोधनात मराठी स्रोतात एकच विशिष्ट तपशील आढळला — दान-वस्तू म्हणून अन्न, वस्त्र, छत्री व पाण्याचा माठ दिला जातो, जो मे-जूनच्या ऐन उन्हाळ्याशी सुसंगत, व्यावहारिक दान-निवड आहे. हा मराठी स्रोत 'पद्मिनी एकादशी' हेच नाव वापरतो, 'कमला' असा उल्लेख त्यात आढळत नाही. महाराष्ट्र-विशिष्ट वेगळी प्रथा (स्थानिक मंदिर-सोहळे, विशिष्ट नैवेद्य) या संशोधनात स्वतंत्रपणे आढळली नाही.