श्रावणी सोमवार म्हणजे श्रावण महिन्यातील प्रत्येक सोमवार — हे दिवस शिव (महादेव) यांना समर्पित असून श्रावणातील सर्वांत पवित्र मानले जातात. या दिवशी उपवास करून शिवलिंगाची पूजा-अभिषेक केला जातो आणि त्या-त्या सोमवारचे ठरलेले धान्य (शिवामूठ) शिवलिंगावर वाहिले जाते. 2026 मध्ये एकूण चार श्रावणी सोमवार आहेत — १७ ऑगस्ट, २४ ऑगस्ट, ३१ ऑगस्ट व ७ सप्टेंबर. दर वर्षी ही संख्या ४ किंवा ५ अशी बदलते.
श्रावण हा व्रतांचा महिना व शिवभक्तीचा काळ मानला जातो. संपूर्ण महिना शिवकृपेसाठी शुभ मानला जातो आणि सोमवार हा शिवपूजेसाठी सर्वोत्तम वार मानला जातो — म्हणून श्रावणातील सोमवारांना विशेष महत्त्व आहे.
या व्रताला पौराणिक आधार समुद्रमंथनाच्या कथेत सांगितला जातो. समुद्रमंथनातून निघालेले हलाहल विष शिवांनी प्राशन करून सृष्टीचे रक्षण केले; ते विष कंठातच राहिल्याने त्यांचा कंठ निळा झाला — म्हणून त्यांना नीलकंठ म्हटले जाते. ही घटना श्रावणाशी जोडली जाते, म्हणून भक्त श्रावणात (विशेषतः सोमवारी) शिवलिंगावर जल व अभिषेक अर्पण करतात. (कथा खाली पौराणिक कथा येथे.)
श्रावण हा पावसाळ्यातील हिरवाईचा व समृद्धीचा काळ. व्रत-उपवासातून निसर्गाप्रती कृतज्ञता व साधनेला पोषक वातावरण असे या महिन्याचे वर्णन केले जाते.
हे व्रत श्रद्धेने केल्यास कौटुंबिक सुख, अखंड सौभाग्य व मनःशांती लाभते अशी श्रद्धा आहे; अविवाहित मुलींना इच्छित वर मिळतो असेही सांगितले जाते. (हे धार्मिक श्रद्धेचे वर्णन आहे — सार्वत्रिक हमी नव्हे.)
शिवामूठ ही श्रावणी सोमवार व्रताची खास ओळख आहे — प्रत्येक सोमवारी ठरलेल्या एका धान्याची मूठ शिवलिंगावर वाहण्याची परंपरा. श्रावणातील पहिल्या सोमवारपासून क्रमाने वेगवेगळे धान्य वाहिले जाते. बहुतांश याद्यांनुसार क्रम असा:
पहिली तीन धान्ये — तांदूळ, तीळ, मूग — जवळपास सर्व स्रोतांत सारखीच येतात. पुढील धान्यांत मात्र घराणे व प्रदेशानुसार फरक आढळतो; त्यामुळे वरील क्रम हा बहुतांश स्रोतांतील सर्वसाधारण नोंद आहे, एकमात्र अंतिम यादी नव्हे.
श्रावणी सोमवाराशी दोन वेगळे कथा-धागे जोडले जातात — एक श्रावण शिवाला का समर्पित याविषयीचा, व दुसरा शिवामुठीच्या लोककहाणीचा. दोन्ही येथे वेगळे दिले आहेत.
देव व दानवांनी अमृतप्राप्तीसाठी क्षीरसागराचे मंथन केले. मंथनातून अनेक रत्ने निघाली, पण त्याआधी बाहेर पडले हलाहल नावाचे भयंकर विष — इतके प्रखर की ते सृष्टीच जाळून टाकील. सर्व देव-दानव भयभीत झाले, तेव्हा सृष्टीच्या रक्षणासाठी शिवांनी ते विष स्वतः प्राशन केले. विष कंठाखाली जाऊ नये म्हणून पार्वतीने त्यांचा कंठ धरून ठेवला; विष कंठातच थांबले आणि त्यांचा कंठ निळा झाला — तेव्हापासून त्यांना नीलकंठ हे नाव मिळाले. ही घटना श्रावणात घडली अशी श्रद्धा आहे, म्हणून श्रावणात — विशेषतः सोमवारी — शिवाला जल व अभिषेक अर्पण करून हा उपकार स्मरला जातो.
एका आटपाट नगरात एक राजा राज्य करीत होता. त्याला चार सुना होत्या. त्यांतील तीन त्याला आवडत्या, पण चौथी मात्र नावडती — तिच्या वाट्याला हलके अन्न, फाटके वस्त्र व कष्टाची कामे येत असत. तरीही ती मुकाट्याने सारे सोसत, मनात देवावर श्रद्धा ठेवून राही.
एकदा पावसाळ्याच्या दिवसांत ती मंदिराजवळ गेली असता तिला काही देवकन्या भेटल्या. त्यांनी तिला शिवामूठ व्रत शिकवले — श्रावणातील सोमवारी एकभुक्त राहून शिवलिंगावर ठरलेले धान्य, बेलपान, सुपारी व फूल वाहून मनोभावे प्रार्थना करावी. त्या नावडती सुनेने श्रद्धेने हे व्रत आरंभले; क्रमाने प्रत्येक सोमवारी धान्याची मूठ शिवलिंगावर वाहून तिने महादेवाकडे आपल्या संसारात प्रेम व स्वीकार मागितला.
तिच्या निरंतर भक्तीने प्रसन्न होऊन एके दिवशी तेथे सोन्याचे देऊळ व स्वयंभू शिवलिंग प्रकट झाले. घरच्यांना तिच्या भक्तीची साक्ष पटली; राजाला व सर्व कुटुंबाला तिचे खरे मोल कळले. तिची नावडती अशी स्थिती पालटून ती आवडती झाली — तिला मानसन्मान, अलंकार व घरात योग्य स्थान मिळाले.
काही आवृत्त्यांत राजाला त्याचे हरवलेले कडे त्या प्रकट झालेल्या देवळात सापडते असा एक अतिरिक्त प्रसंग येतो; तर काही आवृत्त्यांत भर मुख्यतः तिच्या भक्तीच्या साक्षीवरच असतो. कहाणीच्या शेवटी पारंपरिक समारोप म्हटला जातो — “ही साठां उत्तरांची कहाणी, पांचां उत्तरी सुफळ संपूर्ण.”
या कथेचे तात्पर्य एकच — श्रद्धा व नम्रतेने केलेले शिवामूठ व्रत महादेवाला प्रसन्न करते आणि प्रामाणिक भक्तीचे मोल कधी ना कधी जगाला कळतेच.
वरील कहाणी वेगवेगळ्या आवृत्त्यांतून एकत्रित केली आहे; तपशिलांत (उदा. कड्याचा प्रसंग) फरक आढळतो, आणि हीच एकमेव/अंतिम मराठी आवृत्ती आहे असे मानू नये.
अनेक परंपरांत हे व्रत विवाहानंतर पहिली पाच वर्षे सुवासिनी (नवविवाहित/विवाहित स्त्रिया) क्रमवार करतात आणि पाचव्या वर्षी उद्यापन करतात.
व्यापक अर्थाने श्रावणातील सोमवार व्रत-उपवास कोणताही शिवभक्त (स्त्री-पुरुष, सर्व वयोगट) करू शकतो; अविवाहित मुली इच्छित वरासाठी करतात अशीही श्रद्धा आहे.
(हे “कोणी करावे” हे प्रचलित रिवाजाचे वर्णन आहे — घरच्या व स्थानिक परंपरेनुसार बदलते; सार्वत्रिक नियम म्हणून घेऊ नये.)
खालील क्रम सर्वसामान्य आहे; तपशील परंपरेनुसार थोडाफार बदलतो.
वरील क्रम सर्वसाधारण मार्गदर्शक आहे; नेमके तपशील घराणे व स्थानिक परंपरेनुसार बदलतात, त्यामुळे निश्चित पद्धतीसाठी कुटुंबपरंपरा किंवा गुरुजींचा सल्ला घ्यावा.
उद्यापनाचे वर्ष (पाच वर्षे हा प्रचलित संकेत आहे), नेमकी पद्धत व साहित्य हेदेखील घराणे व स्थानिक परंपरेनुसार बदलते — येथे दिलेली रीत सर्वसाधारण मार्गदर्शक आहे, सार्वत्रिक नियम नव्हे.
(ही यादी प्रदेश व घराण्यानुसार बदलते — सार्वत्रिक म्हणून घेऊ नये.)
(हे आहार-नियम सर्वसाधारण आहेत — सार्वत्रिक धर्मादेश म्हणून न घेता आपल्या सोयीनुसार व आरोग्यानुसार पाळावेत.)
मूलमंत्र: “ॐ नमः शिवाय” — ही शिवाची पंचाक्षरी लघु वंदना. श्रावण-सोमवारी नामस्मरणात हा जप म्हणतात.
लोकप्रार्थना (शिवामूठ वाहताना) — ओळखीची पहिली ओळ: “शिवा शिवा महादेवा, माझी शिवामूठ ईश्वरा देवा…” सासू-सासरे, दीर-भावा, नणंद-जावा व पती यांच्या घरात “नावडती असले तरी आवडती कर” अशी महादेवाकडे विनवणी करणारी ही प्रार्थना — संसारात प्रेम व स्वीकार मागणारी. (येथे फक्त ओळखीची सुरुवातीची ओळ दिली आहे.)
श्रावण-सोमवारच्या पूजेनंतर ही आरती म्हणण्याची परंपरा आहे. शिव हा विक्राळ तरी भोळा, कर्पूरगौर, अर्धांगी पार्वतीसह शोभणारा आणि समुद्रमंथनातील विष प्राशन करून नीलकंठ झालेला — असा या आरतीचा भाव आहे.