प्रदोष व्रत म्हणजे प्रत्येक महिन्याच्या त्रयोदशी तिथीला (शुक्ल व कृष्ण दोन्ही पक्षांत) केले जाणारे शिवव्रत. ही त्रयोदशी जेव्हा गुरुवारी येते, तेव्हा त्याला गुरु प्रदोष म्हणतात — गुरुवार हा बृहस्पती (गुरु) ग्रहाचा वार असल्याने याला बृहस्पती प्रदोष असेही म्हणतात. २०२६ मध्ये हा योग चार वेळा येतो — १४ मे, २८ मे, २४ सप्टेंबर व ८ ऑक्टोबर.
प्रदोष म्हणजे सूर्यास्तानंतर रात्र सुरू होण्याआधीचा संधिप्रकाश-काळ. त्रयोदशी तिथी व हा प्रदोष काळ एकत्र येतात तो शिवपूजेचा सर्वोच्च क्षण मानला जातो — या वेळी कैलासावर सर्व देव शिवाची पूजा करतात अशी श्रद्धा आहे.
प्रदोष काळाची नेमकी घड्याळ-वेळ शहरानुसार बदलते — ती त्या दिवसाच्या पंचांग पानावर पाहता येते.
मुख्य देवता शिवच असले तरी, काही परंपरांत गुरुवारमुळे शिवपूजेसोबत बृहस्पती (गुरु) ग्रहाचीही जोड-उपासना सांगितली जाते — मात्र हा एकाच परंपरेतील प्रघात आहे, सार्वत्रिक नाही; शिवपूजा हीच या व्रताची गाभा आहे.
गुरुवार हा बृहस्पती ग्रहाचा वार असल्याने गुरु प्रदोष ज्ञान, विद्या व उच्च शिक्षण, संतती, वैवाहिक सुख, धन-समृद्धी व गुरुदोष-शांतीसाठी शुभ मानले जाते; कुंडलीत गुरु दुर्बल असल्यास हे व्रत विशेष लाभदायी मानले जाते.
गुरु प्रदोषही शुक्ल व कृष्ण दोन्ही पक्षांत येऊ शकतो — २०२६ मध्ये १४ मे व ८ ऑक्टोबर कृष्ण पक्षात, तर २८ मे व २४ सप्टेंबर शुक्ल पक्षात आहेत.
गुरु प्रदोषाशी स्वतःची एक खास कथा जोडलेली आहे, जी या व्रताला बृहस्पती व गुरुवाराशी जोडते.
देव-दानवांच्या घनघोर युद्धात देवांनी दैत्यसेनेचा पराभव केला. हे पाहून वृत्रासुर संतप्त होऊन भयावह रूप धारण करतो. भयभीत झालेले देव आपले गुरु बृहस्पती यांना शरण जातात. बृहस्पती त्यांना वृत्रासुराची पूर्वकथा सांगतात — तो पूर्वी राजा चित्ररथ होता; कैलासावर शिव-पार्वतीच्या सान्निध्याची थट्टा केल्यामुळे पार्वतीने त्याला शाप दिला आणि तो राक्षसयोनीत गेला. बृहस्पती इंद्राला सल्ला देतात की गुरु प्रदोष व्रत करून शिवशंकरांना प्रसन्न करावे. इंद्र हे व्रत करतो, आणि त्याच्या प्रभावाने वृत्रासुरावर विजय मिळवून स्वर्गात पुन्हा शांतता प्रस्थापित करतो.
प्रदोष व्रताच्या फळाबद्दल आणखी एक सर्वसाधारण कथाही सांगितली जाते — एका विधवा ब्राह्मणीने दत्तक घेतलेल्या अनाथ राजपुत्राला प्रदोष व्रताच्या फळाने राज्य व वैवाहिक सुख प्राप्त झाल्याची ही कथा सर्व वारांच्या प्रदोषासाठी समान आहे.
प्रदोष काळ पवित्र का मानला जातो, याचे मूळ समुद्रमंथन व नीलकंठ कथेत आहे — महादेवांनी सृष्टीरक्षणासाठी हलाहल विष प्राशन केले, हे त्रयोदशी व प्रदोष काळातच घडले असे मानले जाते.
सर्व शिवभक्त — स्त्री-पुरुष, वयोगटनिरपेक्ष — हे व्रत इच्छापूर्ती, ग्रहदोष-शांती व शिवकृपेसाठी करतात. गुरु प्रदोष विशेषतः ज्ञान व उच्च शिक्षण इच्छिणारे विद्यार्थी, संतती वा वैवाहिक सुख इच्छिणारे, आणि कुंडलीत गुरु दुर्बल असणारे भक्त करतात असे मानले जाते.
शिवलिंग किंवा शिवमूर्ती, बिल्वपत्र, जल/गंगाजल, दूध-मध-पंचामृत, गंध-चंदन, अक्षता, फुले, धूप-दीप, फळांचा नैवेद्य. काही परंपरांत यासोबत पिवळी फुले, पिवळी वस्त्रे व पिंपळाजवळ तुपाचा दिवा जोडला जातो.
उपवास सक्तीचा नाही — क्षमतेनुसार पूर्ण निर्जल उपवास किंवा फलाहार/सात्त्विक आहार ठेवला जातो, आणि संध्याकाळी पूजेनंतर तो सोडला जातो. या दिवशी शांत व सात्त्विक विचार, कठोर वाणी टाळणे व संयम पाळणे सांगितले जाते.
पंचाक्षरी मंत्र 'ॐ नमः शिवाय' (अर्थ: शिवाला नमन) हा प्रदोष पूजेचा मूळ मंत्र आहे. काही परंपरांत यासोबत बृहस्पती/गुरु ग्रहाला वाहिलेला 'ॐ ग्रां ग्रीं ग्रौं सः गुरवे नमः' हा बीजमंत्रही जपला जातो — हा एका परंपरेपुरता ऐच्छिक जोड आहे.
महाराष्ट्रात अमांत पद्धतीने त्रयोदशी दोन्ही पक्षांत मोजली जाते, त्यामुळे गुरु प्रदोष कोणत्याही महिन्यात, कोणत्याही पक्षात येऊ शकतो — तो एका ठराविक महिन्याशी बांधलेला नाही (२०२६ मध्ये वैशाख, अधिक ज्येष्ठ व भाद्रपद महिन्यांत). प्रदोष काळात शिवमंदिरांत विशेषतः नंदीची पूजा केली जाते.
गुरु प्रदोष (त्रयोदशी, संध्याकाळ) आणि मासिक शिवरात्री (चतुर्दशी, मध्यरात्र) या लागोपाठच्या पण वेगळ्या तिथी आहेत — ८ ऑक्टोबर २०२६ रोजी दोन्ही जवळ आल्याने पंचांगात 'शिवरात्री, प्रदोष' असे सह-लेबल दिसते.