सोमनाथ हे बारा ज्योतिर्लिंगांपैकी पहिले — गुजरातच्या सौराष्ट्र किनारपट्टीवर, प्रभास पाटण (वेरावळजवळ) गीर सोमनाथ जिल्ह्यात, अरबी समुद्राच्या काठी वसलेले आहे. द्वादश-ज्योतिर्लिंग स्तोत्राची सुरुवातच "सौराष्ट्रे सोमनाथं च" या ओळीने होते — सोमनाथच्या क्रमांकाबाबत कोणताही वाद नाही. चंद्राने इथे शिवाची आराधना करून दक्षाच्या शापातून आंशिक सुटका मिळवली अशी कथा आहे — यातूनच "सोमनाथ" नाव पडले व चंद्राच्या क्षय-वृद्धीचे (पंचांगातील तिथी-गणनेच्या मुळाशी असलेले) स्पष्टीकरण दिले जाते. मंदिर वारंवार उद्ध्वस्त व पुनर्बांधले गेले असून सध्याची भव्य वास्तू सरदार वल्लभभाई पटेल यांच्या पुढाकाराने १९५१ मध्ये उभी राहिली.
सोमनाथ बारा ज्योतिर्लिंगांपैकी पहिले मानले जाते — शिवपुराणाच्या ज्ञानसंहितेतील (सर्वांत जुनी ज्ञात ज्योतिर्लिंग-यादी) व आदि शंकराचार्यांना श्रेय दिल्या जाणाऱ्या द्वादश-ज्योतिर्लिंग स्तोत्रातही सोमनाथ प्रथम क्रमांकावर आहे.
"सोम" म्हणजे चंद्र, "नाथ" म्हणजे स्वामी किंवा रक्षणकर्ता — म्हणजे "सोमनाथ" म्हणजे चंद्राचा रक्षणकर्ता. स्थळाचे प्राचीन नाव "प्रभास" (तेज/कांती) व "सोमेश्वर" हे नावही याच कथेतून आले आहे.
कथेनुसार इथेच शिवाने चंद्राला "एका पंधरवड्यात कला-कलेने क्षय, पुढच्या पंधरवड्यात कला-कलेने वृद्धी" असा आशीर्वाद दिला — म्हणजे शुक्ल-कृष्ण पक्ष व तिथी-गणनेच्या मुळाशी असलेली चंद्र-कलांची संकल्पना याच स्थळाशी कथेने जोडली जाते. प्रभास क्षेत्र (त्रिवेणी संगम) हे विशेषतः चैत्र, भाद्रपद व कार्तिक महिन्यांत पितृ-तर्पण व श्राद्धासाठी उत्तम मानले जाते — मोक्ष-तीर्थ म्हणूनही ओळखले जाते.
मूळ मंदिराच्या स्थापनेचे नेमके वर्ष अनिश्चित व स्रोतागणिक विरोधाभासी आहे — काही स्रोतांनुसार इसवी सनाच्या पहिल्या सहस्रकाच्या सुरुवातीपासून ते नवव्या शतकापर्यंत अंदाज आहे, तर एका स्रोतात थेट-विरोधाभासी "इसवी सन पूर्व ६४९" असाही उल्लेख आढळतो — एकच ठाम वर्ष इथे सांगितलेले नाही. साधारण दहाव्या शतकात (इ.स. ९९७ पूर्वी) चालुक्य/सोळंकी राजा मूलराज याने दगडी मंदिर बांधल्याचे मानले जाते.
त्यानंतर मंदिर अनेकदा उद्ध्वस्त व पुनर्बांधले गेले — इ.स. १०२६ मध्ये गझनीच्या महमूदाचे प्रसिद्ध आक्रमण; ११४३-११७२ दरम्यान (विशेषतः ११६९) चालुक्य राजा कुमारपाल याकडून पुनर्बांधणी; १२९७/९९ मध्ये अल्लाउद्दीन खिलजीचा सेनापती उलुघ खान याकडून विध्वंस; १३०८-१३५१ दरम्यान चुडासमा राजा महिपाल पहिला व पुत्र खेंगार यांकडून पुनर्बांधणी; १३९४/९५ मध्ये झफर खान याकडून विध्वंस; १४५१ मध्ये महमूद बेगडा याकडून विटंबना; व १६६५ आणि १७०६ मध्ये मुघल सम्राट औरंगजेबाच्या आदेशाने विध्वंस. याच काळात अहिल्याबाई होळकर यांनी मूळ जागेजवळ एक स्वतंत्र, लहान मंदिर बांधल्याचाही उल्लेख आढळतो. एकूण किमान पाच-सहा प्रमुख विध्वंस-पुनर्बांधणी टप्पे दस्तऐवजीकृत सापडतात — लोकप्रिय कथनांत कधी सांगितला जाणारा मोठा एकत्रित आकडा इथे स्वतंत्रपणे पडताळता आलेला नाही, त्यामुळे ठाम एकूण-संख्या दिलेली नाही. गझनीच्या महमूदाच्या लुटीचा नेमका आकडाही तत्कालीन मुस्लिम इतिहासकारांच्या नोंदींत वारंवार येणारा/अतिशयोक्त असू शकतो असे इतिहासकार रोमिला थापर यांचे निरीक्षण आहे.
सरदार वल्लभभाई पटेल यांनी नोव्हेंबर १९४७ मध्ये अवशेष पाहून पुनर्बांधणीचा निर्धार केला; महात्मा गांधींनी या प्रयत्नाला पाठिंबा दिला, पण अट घातली — बांधकाम सरकारी निधीतून नव्हे तर लोकवर्गणीतून व्हावे. के. एम. मुन्शी यांच्या नेतृत्वाखालील सोमनाथ ट्रस्टने ऑक्टोबर १९५० मध्ये जुने अवशेष हटवून बांधकाम सुरू केले; गुजरातच्या पारंपरिक सोमपुरा शिल्पकार समुदायाने प्रत्यक्ष बांधकाम केले. ११ मे १९५१ रोजी भारताचे पहिले राष्ट्रपती डॉ. राजेंद्र प्रसाद यांच्या हस्ते प्राणप्रतिष्ठा झाली. त्या वेळी राष्ट्रपतींच्या उद्घाटन-उपस्थितीबाबत काही चर्चा झाली होती, तरी राष्ट्रपती नियोजित दिवशीच उपस्थित राहिले.
मंदिराचे व्यवस्थापन श्री सोमनाथ ट्रस्टकडे आहे — ट्रस्टचे नेतृत्व प्रशासकीय बाब म्हणून वेळोवेळी बदलते.
स्थल-पुराणात चंद्र-दक्ष कथा अशी सांगितली जाते — प्रजापती दक्षाने आपल्या सत्तावीस कन्या (या सत्तावीस नक्षत्रांचे प्रतीक मानल्या जातात) चंद्राला विवाहून दिल्या. चंद्र आपल्या एका पत्नीवर (बहुतांश आवृत्त्यांत रोहिणी) विशेष प्रेम करू लागला व इतर पत्नींकडे दुर्लक्ष करू लागला. दुर्लक्षित पत्नींनी दक्षाकडे तक्रार केली; दक्षाने चंद्राला समजावले, पण चंद्राने ऐकले नाही. संतप्त दक्षाने चंद्राला शाप दिला — चंद्राचे तेज क्षीण होत जाऊ लागले. चंद्राने प्रभास क्षेत्रात शिवाची घोर आराधना केली. प्रसन्न शिवाने शाप पूर्णपणे रद्द केला नाही, पण सुधारणा केली — चंद्र एका पंधरवड्यात कला-कलेने क्षीण होईल व पुढच्या पंधरवड्यात कला-कलेने पुन्हा तेजस्वी होईल असा आशीर्वाद दिला. कृतज्ञ चंद्राने त्याच स्थळी "सोमनाथ" नावाने ज्योतिर्लिंग-रूपात शिव प्रतिष्ठित केले.
काही आवृत्त्यांत शापाचे स्वरूप "क्षयरोग" असे नामनिर्देशित सांगितले जाते, तर इतरांत फक्त सर्वसाधारण "तेज क्षीण होणे" असे. आराधनेचा कालावधीही आवृत्तीगणिक वेगळा सांगितला जातो — कुठे सहा महिन्यांचे अनुष्ठान, कुठे दहा कोटी मंत्र-जप, तर एका आवृत्तीत प्रत्यक्ष जप पत्नींनीच केल्याचे सांगितले आहे. विकिपीडियाची व्युत्पत्ती-नोंद किंचित वेगळी आहे — तिथे चंद्राने सरस्वती नदीत स्नान करून तेज परत मिळवले असे सांगितले आहे, आणि त्यातूनच "प्रभास" हे नाव आले असे नमूद आहे.
सध्याच्या मंदिराच्या शैलीला वेगवेगळी नावे दिली जातात — काही लोकप्रिय स्रोत "चालुक्य/कैलास महामेरु प्रासाद शैली" म्हणतात, तर विकिपीडिया "मारू-गुर्जर शैली" म्हणते — हे बहुधा गुजरात-राजस्थान भागातील एकाच व्यापक मंदिर-स्थापत्य-परंपरेचे वेगळे नामकरण आहे. शिखराची उंचीही स्रोतानुसार वेगळी सांगितली जाते (काही स्रोतांत सुमारे १५५ फूट एकूण, तर काहींत गाभाऱ्यावरील शिखर सुमारे ४९ फूट अधिक स्वतंत्र ध्वजदंड) — दोन्ही आकडे परस्परविरोधी वाटतात व एकाही अधिकृत ट्रस्ट-स्रोताने पडताळता आलेले नाहीत, त्यामुळे एकच ठाम आकडा इथे दिलेला नाही.
मंदिरावरील ध्वज दिवसातून तीन वेळा बदलला जातो — ही परंपरा अनेक स्वतंत्र पर्यटन-स्रोतांत सुसंगतपणे नमूद आहे. बांधकामात गुजरातच्या पारंपरिक सोमपुरा शिल्पकार समुदायाचा सहभाग होता. मंदिर थेट अरबी समुद्रकिनारी उभे आहे; गाभाऱ्यात फोटोग्राफी, मोबाईल व कॅमेरा सक्त मनाई आहे.
मंदिराच्या समुद्राभिमुख बाजूला एक प्राचीन खांब — बाण स्तंभ — आहे, ज्यावरील संस्कृत शिलालेखाचा लोकप्रिय अर्थ असा सांगितला जातो — "या बिंदूपासून समुद्रमार्गे दक्षिण ध्रुवापर्यंत (अंटार्क्टिका) सरळ रेषेत कोणतीही जमीन लागत नाही." हा दावा असंख्य पर्यटन-स्रोतांत पुनरावृत्त होतो, पण कोणत्याही स्रोताने हे भौगोलिकदृष्ट्या स्वतंत्रपणे पडताळलेले नाही — त्यामुळे हे "असे मानले जाते" याच स्वरूपात मांडले आहे, सिद्ध वैज्ञानिक तथ्य म्हणून नाही.
| उत्सव | तारीख (2026) | संबंध |
|---|---|---|
| महाशिवरात्री | १५ फेब्रुवारी | सर्व ज्योतिर्लिंगांचा वर्षातील सर्वांत मोठा दिवस; सोमनाथला विशेष "पार्थिवेश्वर पूजा" सारखे पर्याय ट्रस्टतर्फे बुकिंगद्वारे उपलब्ध |
| सोमनाथ स्थापना/प्राणप्रतिष्ठा दिन | ११ मे | ११ मे १९५१ रोजीच्या प्राणप्रतिष्ठेची वार्षिक स्मृती — मंदिर-विशिष्ट, पंचांगात तिथी-टॅग नाही (सौर/Gregorian तारीख) |
| श्रावणी सोमवार (४) | १७, २४, ३१ ऑगस्ट व ७ सप्टेंबर | ट्रस्टचा महिनाभराचा "श्रावण महोत्सव" कार्यक्रम; सोमवार स्वतः सामान्य पर्व |
| त्रिपुरारी पौर्णिमा — "कार्तिक पौर्णिमा मेळा" | २४ नोव्हेंबर | सोमनाथचा स्वतःचा बहु-दिवसीय मेळा, विस्तारित दर्शन-वेळ |
सोमनाथ स्थापना दिन (११ मे) हा पंचांगातील तिथीशी बांधील नसलेला, सौर दिनदर्शिकेवरील दिवस आहे — पंचांगात ही तारीख फक्त "राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिन" म्हणून दिसते; सोमनाथ-स्मृतिदिन म्हणून ओळख मंदिर-ट्रस्टच्या स्वतःच्या वार्षिक स्मरणावरून येते.
कार्तिक पौर्णिमा मेळ्याचे नेमके सुरुवात-वर्ष व ठिकाण-नाव निश्चितपणे उपलब्ध नाहीत — त्यामुळे "बहु-दिवसीय मेळा, नोव्हेंबरमध्ये, विस्तारित दर्शन-वेळ" इतकेच इथे ठामपणे मांडले आहे.
अधिकृत ट्रस्ट माहितीनुसार दर्शन सकाळी सहा ते रात्री दहापर्यंत; आरती सकाळी सात, दुपारी बारा व संध्याकाळी सात वाजता होते. "जय सोमनाथ" ध्वनी-प्रकाश शो संध्याकाळी आठ ते नऊ या वेळेत होतो (पावसाळ्यात बंद असू शकतो) — एका पर्यटन-स्रोतात मात्र शो-वेळ पावणेआठ अशीही सांगितली आहे, त्यामुळे प्रत्यक्ष वेळ भेटीपूर्वी तपासावी.
गाभाऱ्यात फोटोग्राफी, मोबाईल, कॅमेरा व स्मार्टवॉच सक्त मनाई आहे — मोफत लॉकर सुविधा उपलब्ध आहे. प्रवेशासाठी सभ्य पोशाख अपेक्षित असतो (मिनी-स्कर्ट किंवा असभ्य पोशाखास मनाई); धूम्रपानही सक्त मनाई आहे. सर्व वेळा सणावारी व विशेष प्रसंगी (उदा. कार्तिक पौर्णिमा मेळ्याच्या दिवसांत रात्री उशिरापर्यंत) बदलू शकतात — प्रत्यक्ष भेटीपूर्वी अधिकृत संकेतस्थळावरून किंवा मंदिर समितीकडून तपासाव्यात.
रुद्राभिषेक व हवन/यज्ञ (स्वतंत्र यज्ञशाळेत) बुकिंगद्वारे उपलब्ध आहेत; महाशिवरात्रीला विशेष पूजा-पर्याय (उदाहरणार्थ "पार्थिवेश्वर पूजा") ट्रस्टतर्फे दिले जातात. प्रभास क्षेत्र व त्रिवेणी संगम हे पितृ-तर्पण व श्राद्धासाठी विशेष पवित्र मानले जाते — विशेषतः चैत्र, भाद्रपद व कार्तिक महिन्यांत; मोक्ष-तीर्थ म्हणूनही उल्लेखित आहे. नेमके नियम, शुल्क व पात्रता मंदिर ट्रस्टकडूनच थेट तपासावेत.
सोमनाथ रेल्वे स्थानक मंदिरापासून जवळच आहे; वेरावळ स्थानकही जवळ आहे (रस्त्याने सुमारे ७ किमी). रस्तामार्गे जुनागढपासून सुमारे ८२ किमी, अहमदाबादपासून सुमारे ४१० किमी. जवळचे विमानतळ केशोद (सुमारे ५० किमी, मर्यादित उड्डाणे) किंवा दीव (सुमारे ६०-८५ किमी, स्रोतांत फरक) — दीव प्रवाशांसाठी अधिक सोयीचे मानले जाते. नेमकी अंतरे व उड्डाण-वारंवारता प्रत्यक्ष प्रवासापूर्वी तपासावी.